Uzasadnienie
Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w T., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] r. nr [...], którą stwierdzono wygaśnięcie ostatecznej decyzji Starosty T. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Gminie T. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. miejsca postojowe dla samochodów osobowych wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia drogowego na działkach o numerach ewidencyjnych: [...].
W podstawie prawnej swojej decyzji Wojewoda D. podał art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.).
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną decyzję Wojewody D. wniosła spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w T., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Innymi słowy, zaskarżyć można wyłącznie rozstrzygnięcie ostateczne w toku instancji w danej sprawie administracyjnej.
Jak wynika z doręczonych Sądowi akt sprawy, przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. wydana na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.), a więc decyzja kończąca postępowanie zainicjowane wnioskiem strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji organu powiatowego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest decyzją w nowej sprawie, a więc decyzją pierwszej instancji, i służy od niej odwołanie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 marca 1981 r., sygn. akt SA 472/81, opubl. ONSA 1981, nr 1, poz. 21). Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Sąd doszedł zatem do przekonania, że od ww. decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. służyło stronom odwołanie do organu wyższego stopnia, którym stosownie do art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) jest w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna, ponieważ omawiana decyzja Wojewody D. nie jest decyzją ostateczną w rozumieniu art. art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., ponieważ służyło od niej odwołanie do organu wyższego stopnia.
Nie uszło oczywiście uwagi Sądu rozpoznającego skargę, że na s. 4 ww. decyzji Wojewody zawarto informację, że decyzja ta jest ostateczna i pouczono, że przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu – co wynika z poczynionych jak dotąd rozważań – pouczenie to jest błędne. Warto zauważyć, że w myśl art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa zaskarżenia danego rozstrzygnięcia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zdaniem Sądu jednak z przepisu tego nie można wyprowadzić wniosku, że błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego oznacza, że stronie takie prawo w istocie przysługuje.
Sąd przyjął przy tym na gruncie niniejszej sprawy, że kwestią zależną od samej skarżącej spółki będzie ewentualne wniesienie odwołania od decyzji Wojewody D. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż strona, która wskutek błędnego pouczenia nie wniosła środka zaskarżenia, może wnieść tenże środek zaskarżenia równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, któremu uchybiła bez własnej winy (art. 58 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a.).
Niemniej skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o pkt II sentencji, Sąd wskazuje, że na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrot uiszczonego wpisu sądowego następuje z urzędu po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.