Uzasadnienie
Wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością gminną (art. 93 u.s.g.) wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w zakresie fragmentu § 1 ust. 4 pkt 1 w brzmieniu,,w skali 1:1000" jako naruszającego art. 16 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 5 i § 8 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), § 2 pkt 10 jako naruszającego art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i art. 7 Konstytucji, § 10 pkt 4 i 5 we fragmencie,,budowlanej" i § 10 pkt 6a i b jako naruszające art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w związku z § 4 pkt 8 rozporządzenia, § 10 pkt 2, § 12 ust. 2 pkt 2, § 13 ust. 3 i 4, § 12 ust. 7 pkt 8, § 13 ust. 8 zd. 2, § 12 ust. 9 i § 12 ust. 1 we fragmentach przewidujących uzgodnienie lub zgodę zarządcy drogi jako naruszających art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 13 ust. 2 pkt 2b jako naruszającego art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.
W uzasadnieniu skarżący podał, że załącznik graficzny do uchwały sporządzony został w skali 1:2000, co nie narusza prawa, natomiast w tekście planu omyłkowo podano skalę 1:1000. W § 2 organ zdefiniował wskaźnik zabudowy niezgodnie z definicją wskaźnika intensywności zabudowy zawartą w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy. W § 10 pkt 4 i 5 ustalając zasady podziału działek po uprzednim scaleniu odniósł je do działek budowlanych, podczas gdy przepisy odnoszą te zasady do wszystkich działek, zaś w § 10 pkt 6 organ dopuścił odstępstwo od tych parametrów w zależności od okoliczności faktycznych, co było niedozwolone. Fragmenty kolejnych przepisów uchwały przewidujące wymóg zgody lub uzgodnienia zarządcy drogi przekraczały granice upoważnienia ustawowego i naruszały wskazane przepisy. W § 13 organ ustanowił obowiązek uzgodnienia lokalizacji obiektów z operatorem sieci gazowej, naruszając w ten sposób ustawę – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623).
W odpowiedzi na skargę organ przyznał istnienie wskazanych naruszeń zasad sporządzania planu miejscowego z wyjątkiem jedynie zarzutu odnoszącego się do § 2 pkt 10 uchwały. Według organ ustawa nie wyjaśnia znaczenia pojęcia,,wskaźnik zabudowy". Organ nie zdefiniował wskaźnika intensywności zabudowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy, jak to zarzuca skarżący. Wskaźnik intensywności zabudowy został ustalony dla niektórych terenów w sposób pośredni, poprzez szczegółowe zasady kształtowania zabudowy. Ustawa dopuszcza ustalenie innych jeszcze wskaźników zabudowy, stosowanych przy projektowaniu obiektów budowlanych, co uczynił organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Uzasadniony był zgodny wniosek stron o stwierdzenie nieważności przepisów i fragmentów przepisów zaskarżonej uchwały w zakresie opisanym w wyroku.
Wymagała usunięcia sprzeczność w zapisie planu określającym skalę rysunku planu niezgodnie z rzeczywiście uchwaloną i dozwoloną skalą. Zapis ten naruszał wskazane w skardze przepisy prawne, a przez to zasady sporządzania planu miejscowego (art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Istotnie ustalenie w ramach zasad scalania i podziału nieruchomości wymaganych parametrów w odniesieniu jedynie do działek budowlanych naruszało wskazane w skardze przepisy prawne, przewidujące to ustalenie w odniesieniu do wszystkich działek. Trafnie wskazano na nieważność przepisów wymagających uzgodnienia bądź zgody zarządcy drogi jako podjętych z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego i wkraczających w materię regulowaną przez ustawę o drogach publicznych. Przepis § 13 zaskarżonej uchwały w zakwestionowanym fragmencie również podjęty został z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego, a ponadto określił obowiązek, który mógł zostać ustalony jedynie w ustawie, przez co nastąpiło ponadto niedozwolone zawarcie w uchwale ustalenia naruszającego ustawę – Prawo budowlane.
Wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 94 Konstytucji organ uchwalając prawo miejscowe powinien działać na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zabronione jest co do zasady powtarzanie unormowań ustawowych bądź nawiązywanie do ich treści poza granicami upoważnienia ustawowego.
Nie uwzględniając skargi w pozostałym zakresie Sąd zważył, że skarżący błędnie utożsamia przyjęty w uchwale wskaźnik zabudowy ze wskaźnikiem intensywności zabudowy. Ustawa obecnie również nie definiuje wskaźników wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., zaś przed nowelizacją tego przepisu (ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. Dz. U. 2010 r. Nr 130, poz. 871 zmieniającą ustawę z dniem 21 października 2010 r.) nie definiowała również wskaźników zabudowy. Wymaga wskazania, że zaskarżona uchwała została poprzedzona uchwałą intencyjną z dnia 26 maja 2010 r. co oznacza, że nie stosuje się do oceny jej legalności przepisów ustawy nowelizującej (art. 4 ust. 2 tej ustawy). W orzecznictwie sądowym nie ogranicza się natomiast swobody rady gminy w definiowaniu pojęć nie zdefiniowanych ustawowo (wyroki II OSK 1082/11 i IV SA/Wa 1912/10).
Dlatego oraz mając na uwadze art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w związku z naruszeniem podanych przepisów prawnych regulujących dopuszczalną treści uchwały, na podstawie art. 147 § 1, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzeczono jak w sentencji.
PM 04.01.2013 r.