Uzasadnienie
Gmina W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (Nr [...]) uchylającą w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] (Nr [...]) i umarzającą postępowanie pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl zaś § 2 przywołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Powyższa okoliczność - mająca doniosłe znaczenie w postępowaniu sądowym, bowiem skutkująca dopuszczeniem do rozpoznania skargi zgłoszonej przez ten podmiot, a co za tym idzie umożliwiająca temu podmiotowi podejmowanie wszelkich przewidzianych prawem czynności procesowych - stanowi pierwszorzędny przedmiot badania przez Sąd orzekający w postępowaniu w sprawie legalności działań organów administracji publicznej. Rozważenia zatem wymaga, czy organ administracji, który wydał kwestionowaną w toku instancji decyzję posiada przymiot strony w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu.
Kwestię tę rozważał Naczelny Sąd Administracyjny (między innymi) w postanowieniu z dnia 24 stycznia 1997 r. (IVSA 802/95-ONSA 1997, nr 2 poz. 179). Zawarto tam pogląd, który Sąd w niniejszym składzie całkowicie podziela, że organ gminy, który w I-szej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do występowania jako strona w dalszych stadiach postępowania administracyjnego oraz do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Z powyższego wynika, że skarżący nie jest uprawnionym do wniesienia skargi, a to musi doprowadzić do jej odrzucenia.
Reasumując na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 przywołanej wyżej ustawy należało orzec jak na wstępie.