Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją uchylono decyzję Starosty P. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. SA pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego w P. przy skrzyżowaniu ul. A. i ul. C. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu
P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem autora skargi na skutek wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do wydania przez organ I instancji decyzji korzystnej dla inwestora. Rozpoczęcie budowy może prowadzić do konieczności następczej rozbiórki wykonanych prac.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja Wojewody D. została wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego", o którym mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (tak też np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec tego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Wojewody D. jest rozstrzygnięciem, które nie nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja nie nakłada bowiem na strony prowadzonego postępowania żadnych obowiązków, ani nie nadaje im jakichkolwiek uprawnień, lecz jest orzeczeniem kasacyjnym i jednocześnie powodującym skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jedynym jej prawnie istotnym następstwem może być wydanie przez organ I instancji kolejnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, jednak wydanie jakiejkolwiek decyzji w tym przedmiocie nie będzie czynnością nieodwracalną albo powodującą znaczne szkody. Od decyzji I instancji stronom służyć będzie bowiem odwołanie, a kolejną decyzję organu wojewódzkiego zaskarżyć będzie można do sądu administracyjnego. Jednak zaskarżona obecnie decyzja nie może spowodować żadnego ze skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie wskazanych wyżej przepisów prawa oraz zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.