Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 61a § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 78 ust. 2, art. 79 ust. 3 i 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 9 grudnia 2011 r. w sprawie wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej.
W pouczeniu zawartym w tym postanowieniu podano: "Na postanowienie stronie przysługuje prawo wniesienia skargi, w dwóch egzemplarzach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (...)".
Pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r. skarżący I. G. i B. G., złożyli skargę na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści przepisów art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wniesienie skargi jest zatem dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia organu II instancji.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, stosując się do pouczenia zawartego w skarżonym postanowieniu, złożyli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 8 lipca 2013 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższe postanowienie, podjęte na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., jest rozstrzygnięciem zapadłym w pierwszej instancji, a pouczenie w nim zawarte jest błędne. W pouczeniu tym podano wadliwą informację, że przysługuje na nie stronie postępowania prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wbrew temu nieprawidłowemu pouczeniu zaskarżone rozstrzygnięcie jest postanowieniem, które na obecnym etapie postępowania nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Takie postanowienie, pomimo braku właściwego pouczenia, powinno najpierw zostać zaskarżone w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro bowiem odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego następuje obecnie na podstawie art. 61a k.p.a. w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, to na podstawie odesłania z art. 144 k.p.a. do zażaleń znajdzie zastosowanie przepis art. 127 § 3 k.p.a., co oznacza, że od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez samorządowego kolegium odwoławcze nie służy zażalenie, jednak strona niezadowolna z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Błędne pouczenie przez Kolegium o trybie wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie nie oznacza więc, że postanowienie rzeczywiście podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaznaczyć jednak należy, że w myśl art. 112 w związku z art. 126 k.p.a. błędne pouczenie w postanowieniu, co do prawa zażalenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Praktyczne konsekwencje obowiązywania art. 112 k.p.a. powinny być więc takie, że w przypadku gdy samorządowe kolegium odwoławcze błędnie pouczyło stronę, że od wydanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowienia nie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i strona nie zwróciła się do organu z takim wnioskiem, może skutecznie dopełnić aktu jego wniesienia w każdej chwili, gdyż nie utraciła prawa do dopełnienia tej czynności w myśl wyraźnego przepisu prawa.
W tej sytuacji skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.