Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. nakazał Gminie S. wykonanie określonych robót budowlanych przy skarpie drogowej do 31 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu podał, że postępowanie trwa od 2013 r. Według opinii geotechnicznej z września 2014 r. ruchy masowe w postaci powolnego pełzania gruntów skarpy miały miejsce jeszcze przed wykonaniem robót polegających na ułożeniu przyłącza, podczas których dokonano podcięć skarpy. Dotychczasowe zabezpieczenia skarpy są nieskuteczne. Biegły zalecił wykonanie muru oporowego i zabezpieczeń przed erozją. W toku postępowania przeprowadzono kilkakrotnie oględziny, które wykazały degradację skarpy i jej osuwanie, co stwarza zagrożenie dla użytkowników drogi i działek sąsiednich.
W odwołaniu Gmina kwestionowała jedynie nieodpowiedni termin wykonania obowiązku. Gmina opracowała już projekt budowlany robót przy zabezpieczeniu skarpy i ich kosztorys wynoszący 205.827,82 zł. Jednak nie posiada tych środków w budżecie, zaś same roboty są możliwe do wykonania w II kwartale 2017 r. Gmina nie ma również dostępu do skarpy z powodu wykonania wjazdu na działkę przez uczestnika postępowania. W sprawie wjazdu toczy się odrębne postępowanie organu nadzoru budowlanego. W obu sprawach powinno być prowadzone jedno postępowanie.
Zaskarżoną decyzją organ uchylił powyższą decyzję i orzekając o istocie spraw doprecyzował nakaz wykonania określonych robót budowlanych przy zabezpieczeniu skarpy oraz wyznaczył termin ich wykonania do dnia 31 marca 2017 r. W uzasadnieniu przytoczył dotychczasowe ustalenia. Organ podkreślił, że postępowanie toczyło się według wskazań zawartych w wyroku II SA/Wr 369/15 wydanym w nin. sprawie. Jak wynika z ustaleń, skarpa drogowa z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny stwarza zagrożenie (art. 66 ust. 1 i 3 p.b.). Nie były istotne przyczyny tego stanu (wyrok II OSK 838/14). Połączenie różnych spraw było niecelowe (wyrok II SA/Wr 731/12). Według oceny prawnej zawartej w wyroku II SA/Wr 369/15 nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia zgłaszane przez Gminę trudności z wykonaniem nakazu. Wyznaczenie terminu pozostawione jest uznaniu organu. Uzasadnione było przedłużenie tego terminu. Organ orzekł merytorycznie, zastępując odesłanie do opinii geotechnicznej przez określenie treści nakazów w oparciu o opinię.
W skardze do sądu administracyjnego Gmina nadal zarzuciła pominięcie kwestii niewykonalności nałożonego obowiązku wskutek wybudowania wjazdu przez uczestnika postępowania (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) i nierozważenia jej w uzasadnieniu decyzji przy uwzględnieniu materiału procesowego postępowania w sprawie wjazdu (naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 § 4 k.pa.), naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. przez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu wykonania nakazu.
W uzasadnieniu wskazano, że istnienie nałożonego obowiązku nie jest przez Gminę kwestionowane. Jednak organ powinien uwzględnić kwestię możliwości jego wykonania oraz wyznaczyć odpowiedni termin.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Uczestnik postępowania wnosząc o oddalenie skargi złożył załącznik do protokołu. W piśmie tym uczestnik wskazał na związany charakter decyzji z art. 66 p.b. (wyroki II OSK 1328/09, 916/10, 1917/11). Podkreślił, że zły stan techniczny skarpy znany jest Gminie od 9 lat i od 2008 r. zapewnia uczestnika o zamiarze usunięcia tych nieprawidłowości. Nie ma więc podstaw do wyznaczenia dłuższego terminu wykonania nakazu. Zarzuty dotyczące powiązania z nin. sprawą sprawy wjazdu i niemożności wykonania zabezpieczenia skarpy z uwagi na istnienie wjazdu były podnoszone przez Gminę w skardze na uprzednio wydane w nin. sprawie decyzje. Zarzuty te zostały ocenione w wyroku II SA/Wr 369/15 jako bezzasadne. Uczestnik przypomniał, że wykonał wjazd w 1998 r. Istnienie wjazdu nie stanowiło przeszkody dla wykonania w 2007 r. przyłącza, a następnie wykonania przez Gminę nieskutecznego zabezpieczenia skarpy. Jak wiadomo działka drogowa stanowi własność Gminy, jej zły stan techniczny wynika z zaniedbań Gminy i zagraża m.in. działce uczestnika, dlatego uczestnik deklarował pisemnie i nadal zapewnia dojazd do skarpy w celu wykonania przez Gminę nakazanych robót.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga była bezzasadna z powodów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz załączniku do protokołu rozprawy. Aprobując w pełni wskazaną argumentację należy powtórzyć, że obowiązki skarżącego jako właściciela i zarządcy drogi wynikają wprost z ustawy (art. 61 pkt 1 i 2 p.b., art. 62 ust. 1 pkt 1a i 4 p.b.). Skarżący zawarł w skardze takie same zarzuty jak w poprzedniej, które uznane zostały za bezzasadne w prawomocnym wyroku II SA/Wr 369/15. Organ i sąd nie mogą bez naruszenia art. 153 p.p.s.a. wyrazić w tym zakresie ocen odmiennych. Powstanie osuwiska przy drodze znane jest Gminie od 2007 r., wówczas też powstał po jej stronie obowiązek niezwłocznego wykonania odpowiednich zabezpieczeń. Toczące się postępowania w sprawie robót przy wykonaniu przyłącza i wjazdu nie mają żadnego wpływu na istnienie tego obowiązku. Jak wynika z akt sprawy właściciel drogi ograniczył się do opracowania w 2012 r. koncepcji przebudowy drogi oraz w 2015 r. projektu budowlanego umocnienia skarpy, jednak zwleka z wykonaniem tych zamierzeń do wydania decyzji i oczekuje na dalsze odroczenie w treści decyzji. Oczekiwania te były bezpodstawne.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.