Uzasadnienie
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, na jej wniosek, postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na decyzję Wojewody D. z dnia 19 sierpnia 2016 r., ponieważ skarżoną decyzję odebrał w dniu 29 sierpnia 2016 r. W takim przypadku termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 28 września 2016 r. Skarżący natomiast nadał przesyłkę zawierającą skargę w dniu 1 października 2016 r.
Sąd zauważa, że złożony w dniu 10 listopada 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, mieści się w siedmiodniowym terminie, przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. na dokonanie tej czynności. Skarżący otrzymał bowiem 4 listopada 2016 r. odpis odpowiedzi na skargę, z którego wynika, że skarżący nadał przesyłkę z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Przechodząc zatem do meritum wyjaśnić należy, że zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W ocenie Sądu, skarżący takiego zaangażowania w terminowym wniesieniu skargi nie wykazał. Nie stanowią bowiem przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu podnoszone przez niego okoliczności związane z koniecznością załatwienia spraw związanych z pogrzebem zamarłej matki oraz pilnych spraw rodzinnych. Taka ocena Sądu podyktowana jest przede wszystkim brakiem wykazania przez skarżącego związku pomiędzy terminem śmierci jego matki, która zmarła w dniu 25 sierpnia 2016 r. a brakiem możliwości wniesienia skargi jeszcze przed upływem 28 września 2016 r. Sąd nie kwestionuje przy tym tego, że śmierć matki, była dla skarżącego sytuacją, która uniemożliwiła wniesienie skargi w początkowym biegu terminu do jej wniesienia. Niekoniecznie już takie zdarzenie musi oznaczać niemożność dokonania w sposób prawidłowy czynności procesowej, w postaci wniesienia skargi, przez cały trzydziestodniowy okres przewidziany do jej wniesienia.
Z wniosku skarżącego nie wynikają żadne szczególne okoliczności, które powodowałyby rozciągnięcie takiej niemożności na cały ten okres. Skarżący nie sprecyzował również na czym miałaby polegać konieczność załatwienia pilnych spraw rodzinnych, w tym zwłaszcza nie wykazał związku pomiędzy taką okolicznością a niemożnością wniesienia przez niego skargi w terminie. Sąd zwraca dodatkowo uwagę, że skarżący przy wniosku o przywrócenie terminu nie nadesłała żadnych dowodów potwierdzających okoliczność, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi spowodowane było koniecznością załatwienia pilnych spraw rodzinnych.
Skarżący nie uprawdopodobnił tym samym, że okoliczności związane z pogrzebem zmarłej mamy oraz załatwianiem pilnych spraw rodzinnych miały obiektywny wpływ na nieterminowe wniesienie skargi. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał związku pomiędzy przedstawionymi Sądowi wyjaśnieniami, a niemożnością terminowego wniesienia skargi.
W tej sytuacji, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.