Uzasadnienie
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniosła jedynie, że zadośćuczynienie obowiązkom wynikającym z decyzji spowoduje dla skarżącego skutki w postaci konieczności poniesienia kosztów doprowadzenia fragmentu drogi do stanu poprzedniego, tj. koszty zakupu materiałów oraz robocizny. Skutki wykonania tej decyzji są nieodwracalne w tym sensie, że w sytuacji uchylenia decyzji - zgodnie z wnioskiem skarżącego - koszty te nigdy się nie zwrócą.
Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, że sam fakt poniesienia kosztów wykonania nałożonego obowiązku oraz że koszty te nigdy się nie zwrócą nie uprawdopodabnia spełnienia przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne jest, że przy przesłankach wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Nie wystarcza zatem jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Skoro skarżący podniósł, że trudne do odwrócenia skutki miałyby polegać na poniesieniu kosztów, należałoby wykazać w jakiej sytuacji i kondycji finansowej się znajduje. Skarżący tego jednak nie uczynił, co prowadzi do wniosku, że nie wykazano, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Nie jest rolą Sądu domniemywanie, gdzie skarżący upatruje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było zatem sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Inicjatywa w tym zakresie należy do strony, a brak podania jakichkolwiek informacji i niepoparcie ich stosownymi dokumentami prowadzi do uznania, iż strona nie wywiązała się z obowiązku wykazania w wystarczającym stopniu istnienia okoliczności uzasadniających obawę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tym samym strona skarżąca nie uprawdopodobniła występowania okoliczności, które świadczyłyby o zasadności udzielenia jej tymczasowej ochrony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.