Uzasadnienie
Skarżąca wniosła na podstawie art. 410 kodeksu cywilnego o zwrot opłaty recyklingowej, pobranej jej zdaniem nienależnie w oparciu o ustawę z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 25, poz. 202 ze zm.). Według skarżącej ustawa jest niezgodna z prawem wspólnotowym. Twierdziła jednocześnie, że opłata recyklingowa stanowi daninę o charakterze podatku.
W ocenie Sądu skarga do sądu administracyjnego była niedopuszczalna. Niedopuszczalność skargi związana jest z istnieniem przeszkody procesowej, nie pozwalającej na merytoryczne rozpoznanie skargi. Ocena w tym zakresie dokonywana jest w oparciu o przytoczenia strony skarżącej oraz pozostały materiał procesowy kształtujący stan faktyczny sprawy. Przytoczenia skarżącej były niespójne, jednak w każdym przypadku prowadziły do wniosku o niedopuszczalności skargi.
Sądy administracyjne dokonują kontroli działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia albo inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). Gdyby przyjąć za skarżącą, że dochodzi zwrotu nienależnego świadczenia, to należałoby ocenić jej,,podanie" jako pozew w sprawie cywilnej, inicjujący sprawę cywilną należącą do właściwości sądu powszechnego. Sprawa taka nie należy do własności sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną i wywołuje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Gdyby z kolei przyjąć, że skarżąca dochodzi zwrotu nadpłaconego podatku, domagając się zwrotu nienależnie uiszczonej opłaty, to zachodzą inne przyczyny niedopuszczalności skargi (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Skarżąca dołączyła pismo z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w którym odmówiono uwzględnienia wniosku o zwrot uiszczonej opłaty.
Z treści pisma nie wynika, aby Fundusz chociażby rozważał wszczęcie jakiegokolwiek postępowania administracyjnego lub próbował załatwić tym pismem sprawę administracyjną. Pismo nie posiada cech aktu, o którym mowa w art. 3 p.p.s.a. Nawet gdyby skarżąca przekonywała, że takie cechy posiada, to skarga byłaby niedopuszczalna z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących wobec niedziałania bądź działania organu administracji publicznej (art. 52 p.p.s.a.). Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest bowiem uprzednie podjęcie próby rozpatrzenia przez organ ponownie, czy przy wyrażaniu własnego stanowiska w sprawie po raz pierwszy, nie dopuścił się naruszenia prawa. Skarga przysługuje dopiero na akt wydany po raz kolejny na skutek wystąpienia strony bądź niekiedy po upływie określonego terminu przysługującego organowi na ponowne rozważenie własnego stanowiska w sprawie (art. 53 p.p.s.a.).
Skargę wnosi się wówczas za pośrednictwem organu, nie zaś do sądu bezpośrednio (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Niespełnienie przez skarżącą tych wstępnych przesłanek dopuszczalności skargi również uzasadniało odrzucenie skargi.
Dlatego i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
PM 16.11.2011 r.