Uzasadnienie
Skarżący, będący małżeństwem, po wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 200 zł, wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. Na urzędowym formularzu wniosku uzasadniali, że nie posiadają żadnych dochodów poza zasiłkiem przyznanym przez Opiekę Społeczną. Skarżąca (ur. w 1956 r.) jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy jako bezrobotna. Skarżący natomiast ma zawieszoną działalność gospodarczą w zakładzie, którego jest współwłaścicielem. Wyjaśnił, że sytuacja ta została spowodowana wydaniem przez organ złej decyzji o lokalizacji zakładu.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że małżonkowie prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, posiadają dom w stanie surowym, nieukończony, oraz działkę-plac o powierzchni 1600 m2. Poza tym nie mają żadnych oszczędności, papierów wartościowych, czy wierzytelności. Zasiłek z Opieki Społecznej wynosi 514 zł. Kwota ta jest w całości wydatkowana na bieżące potrzeby. Małżonkowie nie spłacają kredytów, nie mają rachunków bankowych ani środków transportu. W razie potrzeby otrzymują rzeczową pomoc od rodziny.
Powyższe dane, w ocenie referendarza sądowego, dają podstawę do uwzględnienia żądania przedmiotowego wniosku. Podstawą jego rozpoznania są przepisy art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do ich treści, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powyższe skarżący wykazali. Ich jedynym dochodem jest zasiłek z Opieki Społecznej. W ocenie referendarza sądowego, wskazana kwota zasiłku nie zapewnia nawet możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb socjalnych. Wnioskodawcy nie mają też majątku, z którego mogliby pozyskać dodatkowe środki finansowe. Z kolei pomoc rodziny jest niezbędna przede wszystkim na zabezpieczenie bieżących potrzeb.
W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanej wyżej regulacji oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.