Uzasadnienie
Przedmiotem skargi L. i S. B. jest w/w postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...] wydane na podstawie art. 123 k.p.a. - po rozpatrzeniu zażalenia skarżących na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Zaskarżonym postanowieniem organ orzekł, iż oddala zażalenie jako bezzasadne.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że za pośrednictwem Starosty T., wpłynęła skarga L. i S. B., z dnia [...]r., na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Po dokładnej analizie dokumentów przedstawionych w sprawie, ustalono iż w dniu [...]r., zostało wszczęte z urzędu, przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy domu i prowadzenia robót budowlanych na działce nr [...] AM 11, przy ul. Ł. [...] w T. Powiatowy Inspektor zawiadomił strony, o planowanych na dzień [...]r., oględzinach.
Oględziny przeprowadzone w ustalonym terminie, z udziałem architekta miejskiego, potwierdziły nadbudowę piętra nad garażem, wykonanie docieplenia budynku, istnienie na działce wiaty gospodarczej i rozebranie drewnianego garażu.
Dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wydał decyzję nr [...] nakładającą na właścicieli w/w działki, L. i S. B., obowiązek przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w T., w terminie do [...] r. wymaganych projektów i dokumentów, celem umożliwienia uzyskania przez inwestorów pozwolenia na użytkowanie domu, przebudowanego bez stosownych pozwoleń.
Reasumując powyższe i uznając zasadność postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. organ odwoławczy orzekł jak wyżej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., L. i S. B. zarzucili:
- - naruszenie art. 35 § 1 i 3 k.p.a. przez nie uznanie za przewlekłe zakończenie wszczętego postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Wszczęte postępowanie zostało w dniu [...]r. a zakończone w dniu [...]r. wydane decyzją - a więc trwało dziewięć miesięcy
* naruszenie art. 36 § k.p.a. przez nie zawiadomienie skarżących, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
* naruszenie art. 37 k.p.a. przez nie uznanie skargi za uzasadnioną. Ponadto skarżący podnoszą, że skarga do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została przesłana [...]r. Na przestrzeni trzech miesięcy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wydał żadnego zalecenia dla Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego celem zakończenia przez niego wszczętego postępowania art. 237 § 1 k.p.a.
- - naruszenie art. 38 k.p.a. przez nie uznanie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył przepisy prawa w tym zakresie wyznaczone i nie został pociągnięty do odpowiedzialności jak mówi powyższy artykuł. Wskazując na powyższą podstawę, skarżący wnieśli:
- - o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości
- - o wydanie postanowienia co do zasadności złożonej skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. rozpatrzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Nadto skarżący zarzucili, iż w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest odniesienia co do skargi na bezczynność o przewlekłe załatwienie sprawy /art. 227 k.p.a./. Rekapitulując skarżący stwierdzili, iż sprawa nie podjęcia we właściwym czasie zgodnych z prawem decyzji przez organ państwowy, w tym przypadku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. a także nie podjęcia niezwłocznie przez organ drugiej instancji jakim jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wynikających z powołanych obowiązujących przepisów a to art. 6,7,8, k.p.a.
- - nie może powodować szkód obywatela a w konkretnym przypadku zablokowanie wydania pozwolenia na rozbudowę domku jednorodzinnego własnościowego.
W tej sytuacji skarga wobec naruszenia prawa i słusznego interesu skarżących zasługuję na uwzględnienie, zaś zawarte w niej wnioski o uchylenie podjętego postępowania są w ich ocenie w pełni zasadne.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł ojej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art.l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka zatem o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania.
Sąd ten nie jest także właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników /art.227 k.p.a./.
Wprawdzie stosownie do cyt. wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt.2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd ten orzeka w sprawach na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, jednakże żadnego z tych wymogów nie spełnia zaskarżone postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...] stwierdzające niezasadność zażalenia na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest fakt, że w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu, który by przewidywał zażalenie na postanowienie organu drugiej instancji stwierdzające niezasadność zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 141 § 1 k.p.a.).
Równie istotną okolicznością jest to, że zaskarżone do Sądu przez L. i S. B. postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r., Nr [...], nie kończy postępowania administracyjnego, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Zaskarżone natomiast postanowienie jest jedynie jednym z rodzaju postanowień, o których mowa w art. 123 § 2 k.p.a..
Postanowienie to rozstrzyga jedynie kwestie wynikające w toku postępowania administracyjnego - przewlekającego się - a nie dotyczy ono rozstrzygnięcia o istocie sprawy.
Podkreślić należy, że uznanie dopuszczalności skargi na postanowienie stwierdzające niezasadność zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji, prowadziłoby do podwójnej kontroli Sądu legalności działań podjętych przez organ administracji w tej samej sprawie, skoro w/w ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w cyt. wyżej art.3 § 2pkt.8 przewiduje kompetencje Sądu Administracyjnego w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art.3 §2 pkt 1-4 tej ustawy.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie chociażby w wyroku z dnia 24 maja 2001r., sygn.akt IV SA 572/99 /ONSA 2002/3/116/, Sąd zawarł następującą tezę: " Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ".
W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, wniesiona skarga L. i S. B. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - w myśl którego sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów postępowaniu przed sądami administracyjnym.
Z tych to zatem względów. Sąd orzekł jak na wstępie.