Uzasadnienie
W dniu 26 lutego 2001r. Pan A. W. wniósł osobiście do ówczesnego Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 20 grudnia 2000r. Nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Zaskarżoną decyzję Pan A. W. otrzymał w dniu 25 stycznia 2001r., co wynika niewątpliwie ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia decyzji. Należy dodać, że decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie złożenia od niej skargi.
Zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm./ skargę należało wnieść bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Tymczasem skarżący skargę wniósł po tym terminie, który upływał w dniu 24 lutego 2001r. Dzień ten przypadał w sobotę, która nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, o którym mowa w art. 57 § 4 kpa. Tego rodzaju pogląd jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądowym.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Według art. 53 tej ostatniej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast według art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W tej sytuacji należało orzec jak na wstępie.