Uzasadnienie
W skardze na opisaną w osnowie orzeczenia decyzję, strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki pawilonu – kabiny fotopamiątki, którego w żaden sposób nie uzasadniła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Stosowanie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) wniesienia skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże w myśl § 3 przytoczonego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli stwierdzi wystąpienie przesłanki zawartej w wymienionym przepisie. Udzielenie stronie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji może uzasadniać jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556).
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, tak aby uchronić skarżącego od powstania po jego stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. (II OSK 475/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r.). Ratio legis art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawia nie za merytoryczną oceną legalności bądź zasadności decyzji administracyjnej ale za zbadaniem czy przedwczesne wykonanie kwestionowanego przez skarżącego aktu nie pociągnie za sobą szkody, która może mieć znaczący wpływ na jego sytuację prawną lub faktyczną.
Jak wskazano, zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze przedmiotu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien zawierać uzasadnienie, które umożliwi zbadanie jego merytorycznej zasadności. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nie wystarczy samo wniesienie wniosku o zastosowanie omawianej instytucji.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Mając na uwadze powyższe nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.
Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi uwzględnienie wniosku.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.