Uzasadnienie
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Ponadto wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub podpisanego własnoręcznie. Wezwania zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braków skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować jej odrzuceniem.
Powyższe wezwania zostały nadane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.) w jednej kopercie, jednak w dniu 7 grudnia 2016 r., wobec niezastania adresata, przesyłkę złożono w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. Przesyłkę awizowano powtórnie dnia 15 grudnia 2016 r., lecz tak samo, nie została ona podjęta. Kopertę zawierającą wezwanie zwrócono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 22 grudnia 2016 r. (data nadania), a następnie złożono do akt sądowych (k. 14 akt sądowych).
Z uwagi jednak na fakt, że skarżąca umieściła w skardze informację o upoważnieniu swojej kuzynki E. R. do odbioru korespondencji, Sąd nie uznał, że w tym wypadku będzie miała miejsce fikcja doręczenia z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i w związku z tym ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, wysyłając jednak tym razem przedmiotowe wezwania na adres E. R., wskazany przez skarżącą. Wezwania zostały doręczone dnia 11 stycznia 2017 r.
Jak wynika z akt sprawy – wpis został uiszczony (k.17), jednak pozostałe braki formalne, tj. brak podpisu skarżącej na skardze oraz brak jednego egzemplarza odpisu skargi nie zostały usunięte w wyznaczonym przez Sąd terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Z kolei wymagania pisma w postępowaniu sądowym określone są w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do § 1 powołanego przepisu każde pismo strony powinno zawierać: oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia; podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz wymienienie załączników.
Zgodnie z powyższym, każde pismo strony (w tym skarga) powinno zawierać jej podpis (względnie jej pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego).
W orzecznictwie i literaturze przedmiotu podkreśla się, że podpis ten powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują, a nie mechanicznie odtworzony (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.11.2006 r., II FSK 1144/05, LEX nr 291823). Pojęcie własnoręcznego podpisu należy zaś rozumieć w taki sposób, że pochodzi on od określonej osoby, nosi indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (zob. Hanna Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że na ostatniej stronie skargi z dnia 21 października 2016 r. widnieje podpis skarżącej (k. 6 akt sądowych), jednak nie jest on własnoręcznie sporządzony, ale mechanicznie odtworzony za pomocą kserokopiarki, a zatem nie spełnia wymogu wskazanego w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a.
Drugim z powodów odrzucenia skargi jest nieuzupełnienie braku formalnego polegającego na niedołączeniu do skargi jednego jej odpisu. Przyjąć bowiem należy, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi o brakujący podpis i nadesłanie jednego egzemplarza skargi, a mimo pouczenia o procesowych skutkach zaniedbania wezwaniu Sądu, nie sanowała powyższych braków formalnych.
Wskazane okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
W punkcie II sentencji postanowienia Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zwrócił skarżącej I. P. kwotę 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi, która została odrzucona.