Uzasadnienie
W sprawie strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie 10 odpisów skargi dla uczestników postępowania oraz uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka z wezwaniem oraz zarządzeniem w przedmiocie wpisu sądowego została doręczona skutecznie 11 stycznia 2016 r. Odpowiedź na wezwanie została nadana w placówce pocztowej (zgodnie z odciskiem stempla) 21 stycznia 2016 r.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi strona złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy zaznaczając, że wnosi "w zakresie poniesienia kosztów postępowania (opłaty sądowej)".
W związku z uchybieniem wyznaczonego 7-dniowego terminu do usunięcia braków formalnych skargi, Sąd, postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r., skargę odrzucił.
Pismem z dnia 17 lutego 2016 r. referendarz sądowy wezwał stronę skarżącą do wyjaśnienia zakresu żądania wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jest czy strona wnosi o zwolnienie z wszelkich kosztów sądowych, czy o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że wniosek dotyczy zwolnienia wyłącznie od wpisu od skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej 22 lutego 2016 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia strona nie udzieliła odpowiedzi.
W związku z powyższym przyjąć należało, że przedmiotowy wniosek dotyczył zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł.
Zwrócić należy uwagę, że na dzień wydania niniejszego orzeczenia skarga jest odrzucona, a postanowienie w tym przedmiocie nie zostało zaskarżone. Zatem strona skarżąca nie ma obowiązku opłacenia wpisu od skargi.
W tym stanie rzeczy zastosowanie znajduje art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie powyższej regulacji oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.