Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 maja 2020 r. M. M.zaskarżył w drodze zażalenia postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2020 r. o odrzuceniu jego skargi na opisaną w sentencji decyzję Wojewody D. w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 czerwca 2020 r. – pismem z dnia 5 czerwca 2020 r. – wezwano skarżącego do uiszczenia braków formalnych zażalenia w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia przez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu zażalenia. Jednocześnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 czerwca 2020 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od złożonego zażalenia w terminie 7 dni, również pod rygorem jego odrzucenia. Wezwania te doręczono skarżącemu w dniu 23 czerwca 2020 r., a zatem zakreślony termin do usunięcia braku formalnego i fiskalnego upłynął wraz z dniem 30 czerwca 2020 r. (tj. wtorek).
Wymagany odpis zażalenia skarżący złożył w dniu 1 lipca 2020 r. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego zażalenia oraz przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 czerwca 2020 r. W tym celu nadesłał zażalenie na niniejsze zarządzenie. Nadto w piśmie z dnia 1 lipca 2020 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpisu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2020 r. o odrzuceniu skargi
W uzasadnieniu złożonych wniosków o przywrócenie terminów podniósł, iż zaistniałe spóźnienie wynosi 8 godzin i wynikało z przyczyn obiektywnych, losowych, które związane są z ogólnoświatową epidemią wirusa COVID-19, uszkodzeniem maseczki i brakiem wolnej taksówki, która w porze wieczornej zawiozłaby skarżącego na pocztę w celu nadania przesyłki do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest zaś: złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu.
Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uzasadni brak swojej winy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219). Brak winy należy z kolei oceniać mając na względzie wszystkie okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, s. 333).
W niniejszej sprawie wnioskodawca jako przesłankę zasadności wniosków o przywrócenie terminów przywołał trudności związane z uszkodzeniem maseczki, którą nosi w związku z epidemią wirusa COVID-19 oraz brak wolnej taksówki, która w porze wieczornej zawiozłaby skarżącego na pocztę w celu nadania przesyłki.
W ocenie Sądu okoliczności te nie mogą uzasadniać wniosku o przywrócenie terminów w niniejszej sprawie. Dotyczą one bowiem wyłącznie przywołanych przez skarżącego trudności technicznych i komunikacyjnych wynikłych w sytuacji gdy – jak dowodzi wnioskodawca – w ostatnim dniu, a nawet w ostatnich godzinach podjął działania zamierzające do usunięcia w terminie zaistniałego braku formalnego zażalenia oraz złożenia kolejnego zażalenia. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się bowiem m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak klęski żywiołowe, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Zdaniem Sądu okoliczności podniesione w motywach wniosku związane w istocie z brakiem możliwości zamówienia taksówki w dużym mieście, jakim jest Wrocław, na obszarze którego działa więcej niż jedna korporacja taksówkarska czy też uszkodzenie maseczki nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminów, a tym samym nie uzasadniają uwzględnienia wniosków o przywrócenie terminu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w I i II sentencji postanowienia. Z kolei rozstrzygniecie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w brzmieniu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W realiach badanej sprawy za niedopuszczalny należało uznać wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpisu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2020 r. o odrzuceniu skargi, gdyż skarżący nie był wezwany do nadesłania takiego odpisu. Tym samym nie uchybił w tym miejscu żadnemu terminowi.