Uzasadnienie
Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji na podstawie art. 49b ust. 1 p.b. nakazał skarżącej rozbiórkę garażu. Organ ten przytoczył ustalenie z oględzin i oświadczenia skarżącej, że około 2010 do 2013 r. wybudowała bez zgłoszenia garaż blaszany o wymiarach 2,95 x 4,98 m i wysokości 2,22 m, nietrwale związany z gruntem. Garaż usytuowany jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 9-ZL, gdzie ustanowiono zakaz zabudowy. Wobec niezgodności budowy z planem miejscowym, nie było podstaw do wdrożenia legalizacji tej samowoli.
W odwołaniu skarżąca działająca przez adwokata przyznała ustalone okoliczności faktyczne, twierdziła jednak, że ze względu na zły stan techniczny posiadanego uprzednio garażu drewnianego była zmuszona postawić nowy garaż. Nie zdawała sobie sprawy z wymogu zgłoszenia zamiaru budowy, zaś właściciel terenu godził się na taki sposób korzystania z działki, ponadto płaciła podatki.
Zaskarżoną decyzją organ (art. 32 p.p.s.a.) utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ przytoczył dotychczasowe ustalenia. Jak wskazał, przesłanką legalizacji inwestycji jest zgodność z ustaleniami planu miejscowego. Budowa garażu wymagała zgłoszenia, którego skarżąca nie dokonała. Na terenie obowiązuje zakaz zabudowy.
Argumentacja odwołania była bezzasadna, gdyż przyczyna naruszenia przepisów i zawinienie sprawy nie mają znaczenia przy stosowaniu art. 49 p.b.
Nie było istotne, że skarżąca wybudowała garaż po uprzednim rozebraniu poprzedniego obiektu.
W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie okoliczności, że garaż został wybudowany przed 1994 r. na podstawie pozwolenia na budowę. Skarżąca odwołała własne oświadczenie złożone w pierwszej instancji, że garaż powstał około 2010 r. Dlatego należało stosować poprzednie prawo budowlane z 1974 r. nawet gdyby ustalono samowolę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Organ nie w pełni wykorzystał materiał procesowy sprawy zawarty w aktach administracyjnych przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji. Wskazane uchybienie procesowe związane z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie było jednak istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., bowiem szczegółowe ustalenia potwierdzają ustalenia przytoczone w decyzjach i w sposób jednoznaczny uzasadniają rozstrzygnięcie. Według pominiętego materiału na działce znajdują się wiaty drewniane w złym stanie technicznym oraz nowy garaż blaszany. Zakład energetyczny wykonał roboty związane z przyłączeniem garaży do sieci elektrycznej w 1984 r. i w 2013 r. Według planu miejscowego z dnia [...] maja 2014 r. (Dz. Urz. Woj. D. Poz. [...]) działka położona jest na terenie 9-ZL (lasy), 5 US – teren usług sportu i rekreacji – urządzenia terenowe, 1–KDPJ teren dróg pieszo-jezdnych, 11-ZL lasy i 6KS teren komunikacji – parkingi.
Plan miejscowy ustanawia zakaz lokalizacji garaży na terenach publicznych US i KDPJ (§ 11 ust. 4 p.m.) oraz zakaz zabudowy na terenach ZL (§ 26 ust. 2 p.m.). Według dokumentacji fotograficznej z 2007 r. garaż wybudowano po rozebraniu części drewnianego budynku gospodarczego.
Zarzuty skargi opierały się na sprzecznych z materiałem sprawy i nowych twierdzeniach skarżącej, niczym nieudokumentowanych, więc nie mogły być skuteczne.
Trafne były oceny organu, że budowa garażu podlegała zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), którego skarżąca nie dokonała, zaś niezgodność budowy z ustaleniami planu miejscowego wykluczała wszczęcie procedury legalizacyjnej zgodnie z art. 49b ust. 2 p.b., co uzasadniało według art. 49b ust. 1 p.b. nakazanie rozbiórki. Trafna była również ocena, że wybudowanie nowego garażu w miejscu poprzedniego, który uległ zniszczeniu lub został rozebrany, stanowiło nową budowę, której samowolne wykonanie w 2013 r. podlegało obecnie obowiązującym przepisom prawa budowlanego. Dopuszczalność zalegalizowania samowoli podlega zaś ocenie według aktualnych ustaleń obecnie obowiązującego planu miejscowego.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.