Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. (Nr[...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]r., Nr [...] umarzającą z urzędu, jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku wielorodzinnego przy ul. T. B. – Ż. [...] we W. w zakresie niesprawnie działającej wentylacji nawiewno – wywiewnej.
Wnioskiem z dnia 15 września 2013 r. M. N.- M. wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Ponadto, w dniu 2 października 2013 r. M. N. – M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przywołaną decyzję organu nadzoru budowlanego stopnia wojewódzkiego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 listopada 2013 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, które to następnie zostało zaskarżone w drodze zażalenia. Ponadto, skarżąca wniosła o zwolnienie jej z kosztów sądowych.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 8 stycznia 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z zażaleniem na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego.
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie i wysłał w dniu 11 marca 2014 r. akta sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
W międzyczasie, tj. pismem z dnia 21 lutego 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do tut. Sądu o udzielenie informacji czy postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało zawieszone
Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu poinformował, że nie zapadło postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., wywodząc, że rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia zależy od prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego wobec tejże decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.
Powyższą regulacją ustawodawca uznał za dopuszczalne wniesie do sądu administracyjnego skargi po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, jednakże stwierdził, że wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym stanowi czasową przeszkodę w rozpoznaniu skargi przez sąd administracyjny. Przywołane uregulowanie ma na celu zachowanie pewności obrotu prawnego, a jego nie uwzględnienie prowadzi do wadliwości wydanego w takich warunkach wyroku (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, Legalis).
Tym samym w przypadku zbiegu postępowania sądowoadministracyjnego i nadzwyczajnego postępowania administracyjnego pierwszeństwo powinno mieć zawsze postępowanie administracyjne. Za stanowiskiem takim przemawia przede wszystkim to, że wydanie przez sąd prawomocnego wyroku wiąże wszelkie organy państwowe i wyklucza możliwość wydania sprzecznego z nim rozstrzygnięcia przez organ administracji, natomiast niekorzystne dla strony zakończenie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego nie wyklucza możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego i ponownego skontrolowania legalności decyzji ostatecznej (por. Z.R. Kmiecik, Zbieg nadzwyczajnego postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego, [w:] Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Lex 2014).
Określona w art. 56 p.p.s.a. przesłanka zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wystąpiła w realiach niniejszej sprawy. Z jej okoliczności faktycznych wynika, że przed złożeniem w dniu 2 października 2013 r. skargi do tut. Sądu na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku wielorodzinnego w zakresie niesprawnie działającej wentylacji nawiewno – wywiewnej oraz występujących zawilgoceń skarżąca wystąpiła w dniu 15 września 2013 r. z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skoro zatem skarżąca wniosła skargę do tut. Sądu po złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania administracyjnego, to zgodnie z art. 56 p.p.s.a postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić. Z obowiązku zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie zwalniało przy tym wcześniejsze zawieszenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uchybiałoby to bowiem zasadzie pierwszeństwa postępowania administracyjnego przed sądowym, o którym wspomniano powyżej.
Brak podjęcia w realiach niniejszej sprawy wcześniejszego postanowienia w przedmiocie zawieszenia wynikał wyłącznie z tego, że przed rozważeniem zasadności podjęcia takiej decyzji procesowej Sąd zobligowany był do zbadania czy skarga nie posiada braków formalnych i fiskalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przypadku ich wystąpienia obowiązkiem Sądu jest podjęcie czynności procesowych w celu ich usunięcia, a dopiero później wypowiedzenie się w kwestii ewentualnego zawieszenia. Zastosowanie przepisu art. 56 p.p.s.a. celowe jest bowiem dopiero po skutecznym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a więc po wniesieniu skargi wolnej od braków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 388/12, CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której zachodziła konieczność wezwania skarżącej do opłacenia skargi wpisem sądowym, a następnie zaskarżenia wydanego przez Przewodniczącego Wydziału II zarządzenia – przekazania akt wraz z zażaleniem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Tym samym możliwość wypowiedzenia się w kwestii zawieszenia postępowania Sąd miał dopiero po zwróceniu akt przez Naczelny Sąd Administracyjny, które miało miejsce w dniu 11 marca 2014 r. oraz uiszczeniu przez skarżącą wymaganego wpisu sądowego.
Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycja z art. 56 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.