Uzasadnienie
Z. W. pismem z dnia 4 listopada 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Wójta Gminy M.. Skargę zatytułowała jako "pozew" i zażądała zasądzenia od Wójta Gminy M. kwoty 60.000 zł wraz z odsetkami jako odszkodowania za poniesioną stratę finansową, zdrowotną, naruszenie dóbr osobistych, zniesławienie i oszustwo. Skarżąca wskazała, że wójt naruszył przepisy postępowania administracyjnego (art. 8, art. 221, art. 225, art. 227, art. 228, art. 239 k.p.a.), co zostało stwierdzone w skardze kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich. W uzasadnieniu skargi przedstawiono kwestię rozliczeń związanych z pożarem w budynku zamieszkiwanym przez skarżącą i przywołano okoliczności sporu skarżącej z wójtem. Skarżąca dodała, że wójt nadal nie poniósł żadnej odpowiedzialności za uczynioną skarżącej krzywdę.
Nadto w skardze zawarto wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Do skargi dołączono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, to jest przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Nadto do skargi dołączono: 1) wydruk skargi kasacyjnej Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 29 lipca 2011 r. w sprawie z powództwa Z. W. przeciwko Gminie M. o ochronę dóbr osobistych (sygn. akt [...]);
2) kopię wyroku Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013 r. (sygn. akt [...]), którym uchylono wyrok Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 29 lipca 2011 r. w części oddalającej apelację Z. W. od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 28 marca 2011 r. (sygn. akt [...]) oddalającego powództwo dotyczące niemajątkowej ochrony dóbr osobistych;
3) wyrok Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 4 czerwca 2013 r. (sygn. akt [...]), którym zmieniono cytowany wyrok Sądu Okręgowego w J. w ten sposób, że nakazano Wójtowi Gminy M. złożenie publicznych przeprosin skierowanych do Z. W. i oddalono dalej idące powództwo, jednocześnie oddalono dalej idącą apelację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na wstępie trzeba powiedzieć, że w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Tymczasem skarga w niniejszej sprawie jest w istocie pozwem o zapłatę kwoty 60.000 zł wraz z odsetkami na rzecz skarżącej. Jak wynika z treści skargi i dołączonych do niej dokumentów, skarżąca żąda od wójta zapłaty określonej przez siebie kwoty z powodu krzywdy, jakiej miała doznać na skutek działalności wójta. Należy zatem stwierdzić, że przedmiotem skargi jest roszczenie nawiązujące do przepisów prawa cywilnego, a więc nie może być ono rozpoznane przez sąd administracyjny. Trzeba przy tym zauważyć, że tego rodzaju roszczenia nie należą do żadnej z kategorii spraw, które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. Wskazać jeszcze wypada, że do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy (art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Wobec powyższego, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Odnośnie zaś do zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy, trzeba wskazać, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 p.p.s.a.). Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza, to że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, bezzasadność skargi Z. W. skierowanej do sądu administracyjnego jest oczywista, co pozwalało na zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak sentencji postanowienia.