Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M. Z. (zwany dalej skarżącym) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie części, o którą rozbudowano garaż (oznaczony nr [...]) w budynku przy ul. O. [...] we W. wraz z przewodem wentylacji wywiewnej na jego potrzeby.
Opisane rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
PINB dla miasta W. przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy garażu (oznaczonego nr [...]) zlokalizowanego w przyziemiu budynku przy ulicy O. [...] we W. W oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego decyzją nr [...] z dnia [...] r. nakazał E.K.- właścicielowi garażu wykonanie, w terminie 4 miesięcy od daty, kiedy rozstrzygnięcie w sprawie stanie się ostateczne, robót budowlanych polegających na wyprowadzeniu przewodu kominowego wentylacji wywiewnej z pomieszczenia garażu nr [...] ponad dach budynku przy ul. O. [...] we W. na wysokość zabezpieczającą przed zadmuchiwaniem - tj. wylot przewodu powinien znajdować się w odległości 0,3 m wyżej od powierzchni dachu oraz w odległości mierzonej w kierunku poziomym od tej powierzchni co najmniej 1,0 m (natomiast przy przeszkodzie - znajdować się co najmniej na poziomie górnej krawędzi przeszkody (zasłony) dla kominów usytuowanych w odległości 1,5 do 3,0 m od przeszkody, a co najmniej o 0,3 m wyżej od górnej krawędzi przeszkody (zasłony) dla kominów usytuowanych w odległości do 1,5 od przeszkody); przewód kominowy wentylacyjny powinien być szczelny, wykonany z wyrobów niepalnych, w sposób zapewniający jego stateczność, ocieplony, posiadać powierzchnię przekroju odpowiadającą co najmniej wymiarom 14 x 14 cm.
Przywołana decyzja nie została zaskarżona w drodze odwołania, ale była weryfikowana w postępowania nadzwyczajnym wobec wystąpienia przez E.K. z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. DWINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...].
Pismem z dnia 25 marca 2019 r. E. K. poinformowała o wykonaniu obowiązku wynikającego z ww. decyzji załączając oświadczenie mgr inż. W.Sz., posiadającego stosowne uprawnienia, z dnia [...] r., w którym wskazał, że roboty budowlane związane z nakazem wynikającym z decyzji zostały przeprowadzone pod jego nadzorem zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i przepisami. Jednocześnie zobowiązana zwróciła się o wydanie pozwolenia na użytkowanie.
W toku kontroli przeprowadzonej dnia 3 kwietnia 2019 r. stwierdzono, że z pomieszczenia garażu (oznaczonego nr [...]) zlokalizowanego w przyziemiu budynku przy ul. O. [...] we W.wyprowadzono przewód kominowy, metalowy, ponad dach ww. budynku. Przewód poprowadzono po elewacji budynku i przykotwiono do ściany zewnętrznej budynku. Z przeprowadzonych czynności spisano protokół oraz sporządzono dokumentację fotograficzną.
Dalej pismem z dnia [...] r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie części, o którą rozbudowano garaż (oznaczony nr [...]) w niniejszym budynku wraz z przewodem wentylacji wywiewnej na jego potrzeby oraz poinformowano strony, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty, które zostały przez PINB dopuszczone jako materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie.
Decyzją nr [...] z [...] r. PINB dla miasta W. udzielił pozwolenia na użytkowanie części, o którą rozbudowano garaż wraz z przewodem wentylacji wywiewnej na jego potrzeby, a od decyzji tej odwołał się skarżący.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję PINB dla miasta W. z dnia[...] r. DWINB wskazał, że decyzja ta jest konsekwencją przeprowadzenia postępowania w sprawie rozbudowy przedmiotowego garażu, zakończonego decyzją nr [...], która podjęta została na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz w zw. z powyższym na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r., jak również art. 104 k.p.a.
Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, "w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z prawem".
W realiach niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego uznał, że zachodzą przesłanki z art. 40 ww. ustawy i wydał decyzję nr [...], po czym zgodnie z regulacjami przedmiotowej ustawy sprawdził wykonanie obowiązku i w efekcie, kierując się art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, wydał decyzję nr [...].
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z1974 r. Zgodnie z jego brzmieniem "inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej". Natomiast podstawą do wydania takiego pozwolenia - zgodnie z art. 42 ust. 3 ww. ustawy - jest "stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu".
Organ powiatowy nakładając na E. K. obowiązek wyprowadzenia przewodu kominowego wentylacji wywiewnej z pomieszczenia garażu na wysokość zabezpieczającą przed zadmuchiwaniem uznał, że jest to wystarczające do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Nie ustalił, żadnych innych obowiązków. Zatem na etapie wydania pozwolenia na użytkowanie słusznie dokonał kontroli wykonania nałożonego obowiązku, nie stwierdzając przy tym naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów techniczno-budowlanych oraz zagrożenia dla osób i mienia.
Nadto, wydanie decyzji w oparciu o art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. wykluczało konieczność przeprowadzenia rozbiórki i wiąże organy nadzoru budowlanego. Na etapie pozwolenia na użytkowanie obiektu, nieuprawnionym byłaby ocena prawidłowości ww. decyzji. Skoro pozwolenie na użytkowanie jest jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, to sprawa go dotycząca podlega jedynie ocenie na podstawie unormowań zawartych w art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r.
Dalej DWINB wskazał, że obiekt budowlany bądź inne prace budowlane wykonane w ramach samowoli budowlanej, które nie spełniają przesłanek orzeczenia przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., podlegają wyłącznie rygorom przewidzianym w art. 40 tej ustawy, które umożliwiają legalizację niezależnie od tego, czy obiekt bądź prace budowlane zostały zrealizowane na gruncie w całości pozostającym w wyłącznej dyspozycji inwestora. Warunkiem legalizacji samowoli budowlanej ocenianej na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r. nie jest bowiem uzyskanie zgody współwłaściciela gruntu bądź przedłożenie dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane przewiduje odmienne niż aktualnie obowiązujący w tym przedmiocie art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przesłanki usankcjonowania samowoli inwestora.
Zatem brak zgody współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie robót budowlanych przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną w ramach postępowania legalizacyjnego, stanowi zagadnienie o charakterze cywilnym i nie ma wpływu na możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 37 i 40 Prawa budowlanego z 1974 r. W tym przypadku możliwe jest dochodzenie ochrony prawnej przez współwłaścicieli na drodze powództwa cywilnego.
Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu DWINB wskazał, że nie mają one wpływu na decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie. Kwestie tam podnoszone odnoszą się bowiem w dużej mierze do decyzji nakładającej wcześniejsze obowiązki i do postępowania naprawczego zrealizowanego na podstawie ustawy z 1974 r., zakończonego decyzją nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna, a organ orzekając w niniejszej sprawie nie może rozszerzać swojego postępowania i odnosić się do niej również z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnej.
Wreszcie DWINB wyjaśnił, że D. W. w "opinii technicznej" z czerwca 2019 r. (przedłożonej wraz z odwołaniem) w żadnym miejscu nie kwestionuje technicznej poprawności wykonania przedmiotowego przewodu kominowego, poprawności, stabilności jego elementów mocujących, nie wskazuje na istnienie naruszenia konkretnych przepisów techniczno - budowlanych, niezgodność z wytycznymi zawartymi w sentencji decyzji nr [...]. Nie uzasadnia także obaw przed "odpadnięciem" przewodu - ani względami technicznymi, ani naruszeniami przepisów, a jedynie wyraża domniemania, nie poparte żadnymi rzeczywistymi okolicznościami. Organ wyjaśnił przy tym, że przepisy nie zakazują lokalizacji przewodów kominowych nad wejściami do garażu, czy do budynku. O poprawności wykonanych robót w związku z nałożonym obowiązkiem w realiach badanej sprawy zaświadczyła zaś osoba posiadająca stosowne uprawnienia.
Odnośnie zarzutu nieprawidłowej lokalizacji przedmiotowego przewodu kominowego organ stwierdził, że opinia kominiarska nie ma za zadania wskazywania wszystkich możliwych lokalizacji przewodu kominowego. Uprawniony Mistrz Kominiarski w opinii z [...] roku (znajdującej się w aktach sprawy) wskazał lokalizację "proponowaną" (należy zauważyć istnienie elementu montażowego przewodu, po stronie, gdzie zaproponowano podłączenie), nie wykluczył też żadnej innej lokalizacji. PINB również nie nakazał konkretnej lokalizacji przewodu w decyzji z [...] roku. Wskazano także, że przedmiotowe postępowanie dotyczy legalizacji samowolnej rozbudowy garażu, a nie jego stanu technicznego.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył M. Z.wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 §1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na:
- - zaniechaniu dokonania sprawdzenia i weryfikacji stanu technicznego obiektu zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas przeprowadzonej kontroli dnia [...] r. przed wydaniem decyzji nr [...];
- - nie uwzględnieniu wybudowania komina wentylacyjnego niezgodnie z opinią kominiarską nr [...] z dnia [...] r. oraz niezgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez Miejskiego Konserwatora Zabytków dla miasta W.z dnia [...] znajdującymi się w aktach sprawy, wskazanych w postanowieniu nr [...] z dnia [...] r., dzięki którym została wydana decyzja nr [...];
- - nie uwzględnieniu wybudowania komina wentylacyjnego bez projektu budowlanego oraz bez stosownych uzgodnień, obowiązujących przepisów Prawa budowlanego;
- - nie uwzględnieniu braku dokumentacji powykonawczej wraz z atestami wykorzystanych materiałów podpisanej przez osobę uprawnioną;
- - zaniechaniu poinformowania na podstawie, którego Prawa budowlanego roboty budowalne zawarte w decyzji nr [...] zostały wykonane;
- - braku uwzględnienia, że przybudówka usytuowana jest na instalacji kanalizacji ogólnospławnej budynku (wjazd do garaży jest poniżej poziomu gruntu) - studzienka kanalizacyjna odprowadzająca wody opadowe zbierające się na nieruchomości od strony garaży. PINB opierał się tylko o informacje otrzymane z ZGKiKM.;
- - nie uwzględnieniu, że przedmiotowa samowola budowlana stwarza dodatkowe niebezpieczeństwo dla współwłaścicieli nieruchomości (dach przybudówki usytuowany jest ok 56 cm poniżej okna współwłaściciela nieruchomości - umożliwia łatwe włamanie się poprzez okno do lokalu mieszkalnego nr [...]).
- - nie uwzględnieniu położenia przybudówki - dach przybudówki usytuowany jest ok. 56 cm poniżej okna współwłaściciela nieruchomości, a jego konstrukcja oraz stan nie spełnia norm przepisów o ochronie przeciwpożarowej;
- 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożność uczestnictwa podczas przeprowadzanego w sprawie dowodu (nie poinformowanie o terminie przeprowadzenia kontroli na terenie nieruchomości przy ul. O.[...]) oraz brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 k.p.a. tj. odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania.
3.Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie przez organ drugiej instancji i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy istniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.
- 4. Pominięcie art. 29 pkt 5 Prawa budowlanego;
- 5. Naruszenie zasad związanych z zadaniami organów administracji publicznej, tj. art. 53 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie części, o którą rozbudowano garaż (oznaczony nr [...]) w budynku przy ul. O.[...] we W.wraz z przewodem wentylacji wywiewnej na jego potrzeby.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, który stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Natomiast stosownie do art. 40 cyt. ustawy w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.
Tym samym istota kontrolowanego postępowania sprowadzała się do ustalenia czy istnieją podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu, w stosunku do którego prowadzone było postępowanie legalizacyjne w trybie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r., a nie ponownej oceny zasadności legalizacji wykonanych robót, gdyż kwestia ta została już ostatecznie rozstrzygnięta w wydanej w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. decyzji PINB dla miasta W.dnia [...] r. (Nr [...]). Na jej podstawie nałożono na właściciela garażu oznaczonego nr[...] w budynku przy ul. O. [...] we W.obowiązek wykonania, w terminie 4 miesięcy, robót budowlanych polegających na wyprowadzeniu przewodu kominowego wentylacji wywiewnej z pomieszczenia garażu nr [...] ponad dach budynku na wysokość zabezpieczającą przed zadmuchiwaniem - tj. wylot przewodu powinien znajdować się w odległości 0,3m wyżej od powierzchni dachu oraz w odległości mierzonej w kierunku poziomym od tej powierzchni co najmniej 1,0m (natomiast przy przeszkodzie - znajdować się co najmniej na poziomie górnej krawędzi przeszkody (zasłony) dla kominów usytuowanych w odległości 1,5 do 3,0 m od przeszkody, a co najmniej o 0,3 m wyżej od górnej krawędzi przeszkody (zasłony) dla kominów usytuowanych w odległości do 1,5 od przeszkody); przewód kominowy wentylacyjny powinien być szczelny, wykonany z wyrobów niepalnych, w sposób zapewniający jego stateczność, ocieplony, posiadać powierzchnię przekroju odpowiadającą co najmniej wymiarom 14 x 14cm. Decyzja ta nie była zaskarżona w toku instancyjności, a nadto nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia jej nieważności.
Tym samym skoro E.K. pismem z dnia 25 marca 2019 r. zgłosiła wykonanie obowiązków nałożonych przywołaną decyzją i dołączyła oświadczenie osoby nadzorującej co do zgodności ich wykonania z zasadami wiedzy technicznej i przepisami, a przeprowadzona w dniu 3 kwietnia 2019 r. kontrola potwierdziła ich wykonanie, to rzeczą organu było wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Na tym etapie legalizacji robót budowlanych brak jest bowiem podstaw do oceny decyzji nakładającej obowiązki w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. Słusznie więc zauważył organ, iż skoro pozwolenie na użytkowanie jest jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, to sprawa go dotycząca podlega jedynie ocenie na podstawie unormowań zawartych w art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest bowiem stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu (art. 40 ust. 3), a ustalenia w tym zakresie organów są konsekwencją wcześniejszej decyzji nakładającej na inwestora określone obowiązki (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 436/16, LEX nr 2450693).
Z tych też względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty oscylujące wokół stanu technicznego spornego obiektu oraz kwestii dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mogły zostać uwzględnione. Dotyczą one bowiem postępowania zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] nakładającej obowiązki, a kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta i na niniejszym etapie nie podlega już weryfikacji. Można w tym miejscu jedynie zauważyć, że wykonanie niezależnego przewodu kominowego dla wentylacji wywiewnej garażu po ścianie zewnętrznej budynku z materiału niepalnego, ocieplonego i wyprowadzonego na przepisową wysokość ponad dach zostało zaproponowane w opinii mistrza kominiarskiego na skutek przeprowadzonych oględzin – ekspertyzy urządzeń grzewczo-kominowych i następnie dookreślone w treści decyzji nr [...]. Niemniej w osnowie samej decyzji nie wskazano dokładnej lokalizacji przewodu kominowego.
Z uwagi na opisane wcześniej ramy prawne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji organy nadzoru budowlanego nie były również upoważnione do oceny czy użytkowanie budynku nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia, środowiska lub mienia. Kwestia ta podlega ocenie w oparciu o przepisy Prawa budowlanego dotyczące utrzymania obiektów budowlanych.
Nie zasługują także na uwzględnienie sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego. Wbrew zarzutom strony w realiach niniejszej sprawy postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości, uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W ocenie Sądu analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, nie ma też nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. W sposób bowiem należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienie odzwierciedla poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśnia podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia – tj. przywołane postanowienia ustawy Prawo budowlane z 1974 r. - w sposób wyczerpujący, tak aby strona mogła zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.
W kontekście podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. należy wyjaśnić, że zarzut ten może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, przedstawienie określonych dowodów. To więc na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13, Lex nr 1658530). W niniejszej sprawie skarżący został pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. poinformowany o wszczęciu postępowania, zebraniu dowodów i możliwości zapoznania się z nimi i z tej możliwości skorzystał w dniu 15 maja 2019 r. Tym samym nie sposób przyjąć, iż został on pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu.
Nadto, trzeba wskazać, iż wykonywana przez organy nadzoru budowlanego kontrola ma szczególnych cel i charakter, stąd też organy te zostały wyposażone w możliwość przeprowadzenia kontroli bez uprzedzenia podmiotu kontrolowanego oraz innych podmiotów.
Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.
Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku