Postanowienie NSA oz. we Wrocławiuz 23 września 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 820/98

Teza

1. Celem przepisów art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ jest doprowadzenie do wykonania orzeczenia Sądu przez wydanie w sprawie przez uprawniony organ decyzji administracyjnej, a tym samym załatwienie sprawy, o czym stanowi art. 104 par. 1 Kpa. W przypadku uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji zachodzi potrzeba wydania przez organ nowej decyzji. Z chwilą gdy to nastąpi, stosowanie środków przewidzianych w art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o NSA staje się bezprzedmiotowe, a tym samym wniosek w przedmiocie ukarania organu grzywną nie może być uwzględniony.

2. Kwestia niezastosowania się przez organy administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do zawartych w wyroku NSA wytycznych odnośnie kierunku uzupełnienia postępowania dowodowego, może być rozpoznawana wyłącznie w sprawie mającej za przedmiot skargę na nowe rozstrzygnięcie przez organ tej samej sprawy pod kątem naruszenia przepisu art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, nie może być natomiast podstawą żądania w oparciu o przepis art. 31 ust. 1 ustawy o NSA ukarania organu administracji grzywną za niewykonanie orzeczenia Sądu.

Sentencja

1. postanawia umorzyć postępowanie w sprawie z wniosku G.F. na niewykonanie przez Wojewodę W. wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 1997 r. II SA/Wr 1087/96 w przedmiocie przywrócenia stanu wody na gruncie do stanu poprzedniego.