Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 3 grudnia 2014 r. reprezentujący spółkę pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie brakujących jej odpisów, a także złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej oraz dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji - w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismo zawierające wezwania doręczono pełnomocnikowi w dniu 27 grudnia 2014 r. (dowód: adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru k. 13 akt).
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik w piśmie z dnia 30 grudnia 2014 r. cofną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie natomiast z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Ponadto do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie strona skarżąca pomimo wezwania i pouczenia o konsekwencjach nie zastosowania się do tego wezwania, nie uzupełniła wskazanych braków skargi. Zaistniałe braki uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu.
Odnosząc się do wniosku dotyczącego rezygnacji z dalszego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny wskazać należy, że myśl postanowień przepisu art. 161 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania m.in. w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnie skargę (pkt 1). Podkreślić jednak należy, że cofnięcie skargi nie jest możliwe, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga podlega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego skargą dotkniętą brakami umożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Wskazana wyżej sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. (por. post. NSA z 10.06.1987 r. sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 291).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.