Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 50 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nakazał skarżącemu wstrzymać roboty budowlane, realizowane bez nadzoru uprawnionej osoby oraz z odstępstwami od pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego.
Odpis postanowienia doręczono w dniu [...] r., a w dniu [...] r. organ wydał decyzję nakazującą inwestorowi na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego wykonanie określonych czynności.
W piśmie z dnia [...] r. nazwanym odwołaniem od postanowienia nr [...] i uznanym przez organy za zażalenie od tego postanowienia, skarżący poinformował o usunięciu niedociągnięć ujawnionych podczas kontroli budowy w dniu [...] r. oraz wniósł o wyrażenie zgody na wznowienie prac budowlanych.
Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze, albowiem zaskarżone postanowienie po wydaniu decyzji na podstawie art. 51 prawa budowlanego utraciło swój sens, gdyż zostało przez decyzję skonsumowane, jako że decyzja ta niejako je zastąpiła w obrocie prawnym. Fakt zastosowania się do zaleceń pokontrolnych nie uzasadniał pozwolenia na wznowienie robót, które może być wydane dopiero po zrealizowaniu czynności nakazanych decyzją.
W skardze do sądu administracyjnego skarżący wyraził przekonanie, że zaskarżone postanowienie nakładało na niego wykonanie określonych czynności, a skoro zostały zrealizowane, to obecnie nakaz stał się bezzasadny. Wniósł o wydanie pozwolenia na kontynuację robót budowlanych.
Organ wniósł o oddalenie skargi, gdyż postanowienie organu I instancji regulowało sytuację prawną jedynie do czasu wydania decyzji merytorycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wbrew przeświadczeniu organu odwoławczego, orzekając o umorzeniu własnego postępowania organ w ogóle nie odnosi się do orzeczenia zaskarżonego, lecz stwierdza wystąpienie przesłanek bezprzedmiotowości tego postępowania. Dlatego wzmianki dotyczące oceny zaskarżonego postanowienia, a nawet sugerujące jego właśnie bezprzedmiotowość były niezrozumiałe i pozostawały w wyraźnej sprzeczności z wybranym sposobem rozstrzygnięcia. Oczywiście skoro nie toczyło się ponadto w ogóle postępowanie odwoławcze, lecz zażaleniowe, co również wymagało dostrzeżenia, to nie ono ulegało teoretycznie umorzeniu, a przy tym w formie postanowienia. Umorzenie postępowania organu II instancji następuje z reguły w następstwie cofnięcia odwołania lub zażalenia bądź stwierdzenia braku legitymacji procesowej skarżącego, a niekiedy omyłkowego wszczęcia tego postępowania (patrz orzecznictwo sądowe publikowane w ONSA 1985/1/21, OSNCP 1990/9/116 lub ONSA 1999/4/119 i ONSA 2003/4/129) oraz w innych przypadkach bezprzedmiotowości tego postępowania.
Jak wynika z art. 51 ust. 1 i art. 50 ust. 4 prawa budowlanego, w odniesieniu do robót wykonywanych (czyli nie zakończonych) istnienie w obrocie prawnym postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych stanowi przesłankę wydania decyzji w okresie 2 miesięcy od dnia jego doręczenia.
Decyzję można wydać m.in. dlatego, że istnieje postanowienie i wskutek tego występuje odwrotna zależność między tymi orzeczeniami, niż przedstawiona przez organ odwoławczy. To decyzja znajduje sens i oparcie w istnieniu postanowienia. W żadnym razie nie można odmówić dokonania oceny prawnej postanowienia jedynie z uwagi na wydanie decyzji. Przeciwnie zaś, wydanie decyzji uznawanej przez organ odwoławczy za prawidłową i wynikającej z prawidłowego postanowienia, tym bardziej zobowiązuje organ II instancji do orzeczenia merytorycznego w postępowaniu zażaleniowym. Można wskazać regułę, że orzeczenia prawidłowego, pozostającego w ciągu działań prawnych organów i nawet wykonanego przez stronę lub wykorzystanego w związanym postępowaniu do wydania kolejnego orzeczenia, nie można nigdy uznać za "skonsumowane" czy wygasłe lub bezprzedmiotowe. Prawidłowość i niezbędność tego orzeczenia dla podjęcia dalszych działań przez organy lub strony należy wyrazić w orzeczeniu organu II instancji uwzględniającym właśnie te cechy zaskarżonego orzeczenia, o ile oczywiście w przypadku w przypadku postanowienia z art. 50 prawa budowlanego nie upłynął termin określony w ust. 4, gdy nie wydano decyzji art. 51 (por. wyrok SN w OSNIA 2000/9/336).
Zupełnie na marginesie nin. rozważań należy przypomnieć o odpowiednim jedynie stosowaniu do zażaleń przepisów dot. odwołań (art. 144 kpa i B. Adamiak w KPA Komentarz wyd. 6 s. 611-613). Poczynione dotychczas oceny znajdują również pełne wsparcie w wyroku NSA z 27.09.2002r. IV SA 2174/00 ONSA 2003/4/138, którego tezę i wywody prawne uzasadnienia należy w pełni zaaprobować.
Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.