Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Według treści wniosku przetwarzane będą zgary aluminiowe (kod odpadów 10 03 16 i 10 10 03), 3600 ton rocznie, składowanych w boksach hali lub kontenerach samowyładowczych. Przerób zgarów polegać będzie na ich rozdrabnianiu w młynie kulowym i sortowaniu. Do wniosku dołączył dane z CEDIG, umowy leasingowe na młyn, przesiewacz i spektometr, umowę najmu, wyrys z mapy ewidencyjnej i wypis z rejestru gruntów, decyzję z dnia 13.11.2015 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, opinię RDOŚ o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i taką samą opinię inspektora sanitarnego.
Jak wynika z decyzji planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako przedsięwzięcie określone w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. zostało zlokalizowane na nieruchomości przeznaczonej pod działalność usługowo-przemysłową. Zgary stanowią główny odpad procesu topienia aluminium. Przetwarzane będą w hali wykorzystywanej uprzednio na cele produkcyjne. Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko przyrodnicze.
W opinii RDOŚ podano, że teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest planem miejscowym z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 37 poz. 574) i oznaczony symbolem 12 U/P - obszar istniejącej i planowanej zabudowy usługowo-produkcyjnej. Zakład zlokalizowany będzie w południowej części wsi w obrębie istniejącej zabudowy przemysłowej, otoczonej gruntami rolnymi i leśnymi. Najbliższa pojedyncza jednorodzinna zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości 340-380 m, zaś zwarta zabudowa wsi w odległości ponad 650 m. Przewiduje się wykonanie dodatkowej izolacji akustycznej. Oddziaływanie inwestycji ograniczy się do terenu działki. Proces mielenia zgarów jest w pełni zhermetyzowany. Emisja pyłów w trakcie sortowania będzie wychwytywana przez odciąg miejscowy. Moc akustyczna urządzeń wynosi 90 dB, zaś wielkość hałasu poza budynkiem wyniesie do 45 dB. Zakład będzie czynny w porze dziennej.
Według opinii PIS obiekty kompleksu przemysłowego są użytkowane przez różne firmy produkcyjne i magazynowo-składowe. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie w dzierżawionej hali murowanej o ścianach betonowych o powierzchni 875 m2. Hala nie będzie przebudowywana. Zgary aluminiowe pozwalają uzyskać aluminium wtórne, są to żużle i kożuchy tworzące się na powierzchni płynnego metalu, stanowiące mieszaninę metalu, tlenków metali i innych resztek. W wyniku przerobu zgarów uzyskuje się granulat aluminium i pyły aluminiowe, służące jako surowiec do produkcji aluminium lub odtleniacz w procesach hutniczych. Odpady z przerobu są niewielkie i będą odbierane przez wyspecjalizowaną firmę. Nie będzie emisji pyłów i hałasu ponad 45 dB. Inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednak nie stanowi zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi.
Decyzją z dnia [...] r. Starosta powołując art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach odmówił wydania zezwolenia.
W uzasadnieniu organ ten opisał zamierzony sposób gospodarowania odpadami. Odpady inne niż niebezpieczne z grupy 10, zgary aluminiowe, miały być przetwarzane na linii technologicznej obejmującej młyn kulowy, separator metali i przesiewacz. Przetwarzane odpady magazynowane będą w boksach kontenerowych na hali produkcyjnej. Według planu miejscowego z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 37, poz. 574) teren oznaczony symbolem 12 U/P oznacza obszar istniejącej i projektowanej zabudowy usługowo-produkcyjnej. Plan przewiduje możliwość lokalizacji funkcji towarzyszących (usługowych, mieszkalnictwa zbiorowego). Usługi według § 4 pkt 11 planu to funkcja terenów i obiektów z zakresu handlu, gastronomi, rzemiosła, administracji i zarządzania, ubezpieczeń i finansów, oświaty, ochrony zdrowia, opieki społecznej, sportu i rekreacji, turystyki i hotelarstwa itp. – nie powodujące szkodliwego oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi.
Ogólnie tereny U/P mają przeznaczenie podstawowe – tereny istniejącej i projektowanej zabudowy usługowo-produkcyjno-składowej oraz uzupełniające – usługi, administracja, pojedyncze obiekty mieszkalnictwa, zakłady rzemieślnicze, obiekty gospodarcze, garaże i parkingi, stacje paliw, zieleń urządzona, stawy rekreacyjne i ośrodki obsługi gospodarki rolnej i produkcji rolnej, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Na terenie zainwestowania wiejskiego plan dopuszcza m.in. lokalizację zabudowy usługowej i nieuciążliwej produkcyjnej lub magazynowo - składowej oraz ustanawia zakaz lokalizacji obiektów dla których wymagane jest sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko.
Inwestycja obejmująca instalację związaną z odzyskiem odpadów należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia (Dz. U. z 2016, poz. 71). Planowana jest na terenie przeznaczonym pod funkcję usługowo-produkcyjno-składową, z dopuszczeniem usług niepowodujących szkodliwego oddziaływania na środowisko.
Przetwarzanie odpadów wiąże się z emisją zanieczyszczeń i hałasu. Przesłanką odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego (art. 46 ustawy o odpadach). Zakres planu miejscowego został określony w rozporządzeniu MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1587). W § 9 przewidziano oznaczenia literowe dla danego rodzaju przeznaczenia terenu określone w załączniku nr 1, w którym wymienia się oznaczenie P, U i O – dla terenów infrastruktury technicznej w tym gospodarowania odpadami. Tylko oznaczenie O obejmuje lokalizację wyspecjalizowanej działalności gospodarczej polegającej na gospodarowaniu odpadami (wyrok II SA/Wr 473/14). Przy czym rodzaj odpadów lub sposób gospodarki odpadami nie przesądza o sposobie rozstrzygnięcia, bowiem każde z nich ma takie samo oznaczenie w planie miejscowym (wyrok GSK 391/13).
Organ odwoławczy wyraził taką samą ocenę w rozstrzygnięciu sprawy [...] dotyczącym podobnego przedsięwzięcia na terenie 12 U/P.
W nin. sprawie także należało ocenić przedsięwzięcie jako niezgodne z planem miejscowym.
W odwołaniu skarżący kwestionował ocenę organu. Zarzucił naruszenie powołanych w decyzji przepisów a ponadto rozporządzenia RM z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (Dz. U. Nr 251, poz.1885) w zakresie sekcji C grupa 24 klasa 42 podklasa A – produkcja aluminium oraz przepisów art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. Organ pominął okoliczność braku oddziaływania inwestycji na środowisko. Inwestycja nie jest niezgodna z przeznaczeniem terenu 12 U/P. Brak oznaczenia terenu symbolem O nie stanowi przeszkody dla takiej oceny (wyrok II SA/Wr 829/15). W planach miejscowych na obszarze powiatu oznaczenie O posiadają jedynie dwa wysypiska śmieci, zaś na terenach nie mających tego oznaczenia wydano liczne zezwolenia na gospodarowanie odpadami. Organ nie rozważył należycie treści decyzji środowiskowej i opinii właściwych organów.
Przekazując odwołanie (art. 133 k.p.a.) Starosta zauważył, że planowane przedsięwzięcie obejmuje mechaniczną obróbkę odpadów, nie zaś produkcję aluminium. Obróbka ta mieści się w klasyfikacji działalności sekcji E dz. 38 w klasie 3 odzysk surowców i podklasie 32 – odzysk surowców z materiałów segregowanych, czyli zalicza się do usług. Stanowisko SKO, że na terenie oznaczonym jako 12 U/P nie może być prowadzone gospodarowanie odpadami, potwierdził Sąd w wyroku II SA/Wr 19/16.
Organ ten dołączył protest mieszkańców przeciwko lokalizowaniu gospodarki odpadami na terenie wsi, skierowany wobec innego przedsięwzięcia innego podmiotu.
Organ dołączył do akt wypis i wyrys z planu miejscowego
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ najpierw omówił treść wniosku i załączonych do niego dokumentów. Dalej stwierdził, że przetwarzanie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy) wymaga zezwolenia (art. 41ustawy). Wniosek spełnił wymagania art. 43 ustawy o odpadach. W art. 46 ust 1 ustawa wymienia przesłanki negatywne zezwolenia, które zachodzą, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, jest niezgodny z planami gospodarki odpadami lub jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. W nin. sprawie zachodzi ta ostatnia przesłanka.
W ocenie organu przepisy planu miejscowego nie przewidują możliwości prowadzenia na terenie wskazanych działek samodzielnej, wyspecjalizowanej działalności gospodarczej w zakresie gospodarowania odpadami.
Organ przytoczył przepisy art. 14 ust. 8, art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p.
Obowiązujący plan miejscowy (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2006 r. Nr 37, poz. 574) dla tego terenu oznaczonego symbolem 12 U/P, przewiduje ogólnie dla terenów U/P przeznaczenie podstawowe – tereny istniejącej i projektowanej zabudowy usługowo-produkcyjno-składowej oraz przeznaczenie uzupełniające usługi... zakłady rzemieślnicze, obiekty gospodarcze... sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, zaś dla terenu 12 U/P ustala podstawową funkcję – trwała adaptacja istniejącej i lokalizacja projektowanej zabudowy usługowo-produkcyjnej z możliwością lokalizacji funkcji towarzyszących (usługowych...).
Organ przytoczył definicję usług zawartą w § 4 pkt 11 p.m.
W ocenie organu przy wykładni przepisów planu należy uwzględniać przepisy rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz.1587). Zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać symbol literowy, których wykaz według § 9 ust. 1 zawiera załącznik nr 1. Przedstawiono tam oznaczenie literowe U (tereny zabudowy usługowej), P (zabudowa techniczno-produkcyjna) oraz O (tereny infrastruktury technicznej w tym gospodarowanie odpadami). Wynika z tego, że przeznaczenie terenu pod produkcję i usługi nie obejmuje gospodarowania odpadami. Kolejno organ przytoczył ustawowe definicje gospodarowania odpadami, przetwarzania odpadów, odzysku (art. 3 ust. 1 pkt 2, 21 i 14 ustawy o odpadach). Plan miejscowy przewiduje gospodarowanie odpadami jedynie w § 18 ust. 7 (komunalne składowisko odpadów). Wyklucza tym samym prowadzenie innej działalności z zakresu gospodarowania odpadami.
Nie ma znaczenia w nin. sprawie klasyfikacja wynikająca z rozporządzenia w sprawie PKD nieobowiązującego w dacie uchwalania planu miejscowego i nieprzydatna z uwagi na wykładnię systemową opartą na przepisach z zakresu planowania przestrzennego i gospodarki odpadami. Proponowana w odwołaniu klasyfikacja działalność jest ponadto błędna.
Organ nie podzielił ogólnej oceny pierwszej instancji, że każda działalność z zakresu przetwarzania odpadów byłaby niedozwolona jako wywołująca emisję zanieczyszczeń. Jednak nawet zaliczenie planowanej działalności do usług w rozumieniu PKD, niepowodujących szkodliwego oddziaływania na środowisko, nie oznacza, że są to usługi w rozumieniu § 4 pkt 11 p.m. Przetwarzanie odpadów według postanowień planu miejscowego dopuszczalne byłoby na terenach O, nie zaś U lub P. Organ dokonuje w zakresie omawianej przesłanki negatywnej ocen w sposób samodzielny (wyrok II SA/Op 35/15), niezależny od ocen innych organów. W podobnej sprawie dotyczącej tego samego terenu (sygn. akt II SA/Wr 19/16) również sąd administracyjny podkreślił potrzebę wykładni planu miejscowego w konkretnych okolicznościach danej sprawy, bez uwzględnienia wykładni dokonanej w innych sprawach. Organ podkreślił, że działalność z zakresu symbolu planistycznego O nie może być zlokalizowana na terenie U/P (por. wyrok II GSK 391/13).
W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty odwołania, ponadto zarzut naruszenia § 18 ust. 7 planu miejscowego przez uznanie, że wynika z niego pośrednio wykluczenie gospodarowania odpadami w innej formie niż składowisko odpadów. W uzasadnieniu przekonywał, że planowana inwestycja jest zgodna z usługowo-produkcyjną funkcją terenu. Brak oznaczenia terenu symbolem O nie oznacza zakazu działalności z zakresu gospodarowania odpadami (wyrok II SA/Wr 829/15). W powołanym wyroku za zgodną z przeznaczeniem U uznano działalność w zakresie zbierania odpadów, w nawiązaniu do wykładni sądu odwoławczego (wyrok II OSK 2389/13) i przepisów rozporządzenia RM z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Kwalifikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. nr 207, poz. 1293).
Skarżący podtrzymał własną klasyfikację według PKD sekcja C grupa 24 podklasa A (produkcja półproduktów aluminiowych). Skarżący twierdził w związku z tym, że jego przedsięwzięcie nie oznacza gospodarowania odpadami, lecz produkcję metali.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ podtrzymał stanowisko, że gospodarowanie odpadami będzie zgodne z ustaleniami planu miejscowego, jeżeli zostanie zlokalizowane na wyodrębnionym w planie terenie oznaczonym symbolem O. Niezależnie od tego planowana działalność niewątpliwie nie stanowi produkcji, jak też nie jest podobna do rodzajów usług określonych w planie miejscowym (§ 4 pkt 11 p.m. wymienia rodzaje usług w sposób otwarty zawierając zwrot itp.). O sposobie rozstrzygnięcia nin. sprawy nie mogło decydować wydanie kilkudziesięciu zezwoleń na gospodarowanie odpadami na terenach nie oznaczonych symbolem O. Natomiast odstąpienie SKO od dotychczasowej wykładni akceptowanej przez sąd administracyjny (wyrok II SA/Wr 19/16) stanowiłoby naruszenie art. 8 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Organ w sposób trafny zwrócił uwagę na potrzebę rozważenia przy orzekaniu konkretnych okoliczności danej sprawy.
W sprawie, w której wydany został wyrok II SA/Wr 19/16 złożony został wniosek o zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne (odpady budowlane, opakowaniowe i z przeróbki kopalin). Gmina uznała taką działalność za niezgodną z planem miejscowym. Argumentacja organu w tej sprawie była identyczna jak w nin. sprawie. Sąd w tamtej sprawie podkreślił właśnie znaczenie całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy. Nie miało więc znaczenia, że w innej sprawie zezwolono na gospodarowanie odpadami na tym terenie. W okolicznościach sprawy II SA/Wr 19/16 Sąd ocenił, że planowana działalność nie jest zgodna z planem miejscowym. Pomocniczo Sąd wskazał, że dla terenu objętego wnioskiem nie została przewidziana funkcja oznaczona symbolem O. Wskazać wyraźnie należy, że zasadnicze stanowisko tut. Sądu w kwestii znaczenia dla oceny zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z planem miejscowym, niezawarcia w planie miejscowym przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem O, wywodzi się z poglądu prawnego ukształtowanego w orzecznictwie NSA.
W sprawie podobnej, dotyczącej odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia z zakresu przetwarzania odpadów, sąd odwoławczy w sposób stanowczy wyraził pogląd prawny, że oznaczenie przeznaczenia terenu symbolami P/U dopuszcza możliwość realizacji inwestycji związanej z działalnością usługową, do której należy zaliczyć gospodarowanie odpadami.
W ocenie tut. Sądu wyrażonej w sprawie II SA/Wr 829/15 pogląd ten mógł być wykorzystywany przy wykładni podobnej przesłanki negatywnej, zawartej w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. Z kolei w wyroku II SA/Wr 579/15 z jednej strony zaznaczono, że taka analogiczna wykładnia powinna być dokonywana w sposób ostrożny, to jednak z drugiej przede wszystkim podkreślono nietrafność wykładni omawianej przesłanki negatywnej zezwolenia na gospodarowanie odpadami czerpanej głównie z oznaczenia terenu symbolem P, nie zaś symbolem O. Sąd podkreślił, że przesłanka ustawowa nie jest sformułowana jako zakaz prowadzenia gospodarki odpadami w ogóle (o ile nie jest przewidziana w planie miejscowym), lecz akcentuje niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami (z przepisami prawa miejscowego). W uzasadnieniu wyroku II SA/Wr 579/15 Sąd omówił szeroko zasady wykładni planu miejscowego, które nadal zachowały aktualność.
Wszelkie możliwe wątpliwości odnośnie omawianej problematyki wyjaśniają tezy prawa wyroku II OSK 1553/15. Jak tam wskazano, gospodarowanie odpadami jest możliwe nie wyłącznie na terenie oznaczonym symbolem O i kolorem ciemnoszarym (pkt 7.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Dz. U. Nr 164, poz. 1587). Taka wykładnia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia władztwa planistycznego gminy oraz swobody działalności gospodarczej, gdyż gospodarowanie odpadami byłoby możliwe jedynie w ściśle określonych i z góry przewidzianych miejscach.
Jak z tego wynika NSA a w ślad za nim tut. Sąd sprzeciwiają się takiemu rozumieniu omawianej przesłanki negatywnej, że gmina już w planie miejscowym przesądza o dozwolonej lokalizacji działalności z zakresu gospodarowania odpadami, zaś kompetencja organów pozostaje ograniczona jedynie do sprawdzenia, czy wniosek odnosi się do terenu oznaczonego symbolem O. Tymczasem, jak trafnie wywodzi NSA, gospodarowanie odpadami jest dopuszczalne ponadto na terenach przewidzianych w planach miejscowych w sposób ogólny na prowadzenie działalności gospodarczej, produkucynej lub związanej z infrastrukturą techniczną. Symbolem O oznaczane są przede wszystkim tereny, na których to gmina ma zamiar prowadzić gospodarkę odpadami.
Wyrażane niekiedy poglądy odmienne utraciły aktualność (por. wyrok II SA/Wr 108/16).
W uzupełnieniu dotychczasowego wywodu prawnego koniecznie są jeszcze dwie uwagi.
Po pierwsze, samo powoływane rozporządzenie § 9 ust. 1 określa proponowane oznaczenia jako podstawowe, zatem nie jedynie dopuszczalne oraz dopuszcza w § 9 ust. 4 stosowanie oznaczeń uzupełniających i mieszanych. Nie jest to zatem określenie pełnego i w pełni obowiązującego katalogu oznaczeń, lecz pewna przykładowa propozycja pomocna przy sporządzaniu projektu planu miejscowego. Podstawowe znaczenie mają tekstowe ustalenia planu oraz wymagania ujęte w Zasadach Techniki Prawodawczej. Istotny jest przykładowo wymóg przejrzystości i jednoznaczności aktu normatywnego. Jeżeli w planie miejscowym przewiduje się przeznaczenie podstawowe terenu i szereg przeznaczeń uzupełniających, to trudno niekiedy wymagać oznaczenia tego terenu znaczną liczbą symboli literowych, odpowiadających wszystkim przeznaczeniom.
Po drugie i co najbardziej istotne, czynność ustalenia zgodności danego sposobu zagospodarowania terenu z ustaleniami planu miejscowego nie sprowadza się jedynie do sprawdzenia zgodności planowanego sposobu z przeznaczeniem wyraźnie zapisanym w ustaleniach planu. Pomiędzy ustanowionym w planie miejscowym zakazem danego sposobu zagospodarowania a przewidzianymi w nim wyraźnie przeznaczeniami, rozciąga się właśnie podstawowa przestrzeń, w której dokonuje się ocen. Ustalenie zgodności wymaga więc samodzielnych i wnikliwych ocen organu dla rozstrzygnięcia, czy właśnie nieprzewidziane w sposób wyraźny w planie miejscowym zamierzenie jednak jest na tyle podobne i na tyle nie koliduje z wyraźnymi ustaleniami planu, że jego realizacja będzie zgodna z planem miejscowym. Na tle ustawy obecnej i ustaw z zakresu planowania przestrzennego już nieobowiązujących, wielokrotnie w orzecznictwie sądowym i komentarzach analizowano, czy dane zamierzenie, nieprzewidziane wyraźnie w planie miejscowym, jest jednak pomimo tego z nim zgodne, czy też na tyle znacząco odbiega od ustanowionych przeznaczeń, że jest z nim niezgodne.
Tej wymaganej oceny organu nie zastępuje stwierdzenie, że określone przedsięwzięcie nie zostało wymienione w ustaleniach planu albo że należy ono do dziedziny, która mogłaby zostać oznaczona dodatkowym symbolem, oprócz już zawartych w planie miejscowym.
Gmina może zatem przy ustalaniu przeznaczenia danego terenu zapisać w przepisie planu miejscowego działalność z zakresu przetwarzania odpadów oraz oznaczyć teren symbolem O lub też go nie oznaczać w ten sposób, co jednak nie wyklucza uznanie gospodarowania odpadami w określony sposób za zgodne z przeznaczeniem innych terenów, o ile przeznaczenia te można pogodzić z zamiarem podjęcia gospodarki odpadami. Można zauważyć, że podobne rozumowania ocenne towarzyszą stosowaniu szeregu przepisów prawnych przewidujących wymóg ustalenia zgodności danego przedsięwzięcia z planem miejscowym i należy szukać wspólnych kryteriów tej oceny, bez wyodrębnienia specyfiki stosowania danej ustawy (por. wyrok II SA/Wr 597/15), której ta nie ustanawia.
Z powyższego, skrótowego przeglądu orzecznictwa tut. Sądu w omawianej materii wynika, że pomimo pewnego zróżnicowania ocen prawnych, jednak odosobnione były wzmianki o przesądzającym znaczeniu oznaczenia terenu symbolem O, niespójne przy tym z orzecznictwem NSA i nie wysuwane jako argumentacja rozstrzygająca problem nawet w tych odosobnionych rozstrzygnięciach. Samo zatem powołanie się przez organ na to orzecznictwo, jako decydujące o sposobie rozpatrzenia sprawy, ani nie było zgodne z przeważającym orzecznictwem tut. Sądu ani nie uzasadniało należycie rozstrzygnięcia, szczególnie przy uwzględnieniu stanowiska prawnego NSA.
Wymaga podkreślenia, że organy powinny samodzielnie rozważyć okoliczności uzasadniające w ich ocenie zaistnienie omawianej ustawowej przesłanki negatywnej, czy też nie. Dopiero wówczas ocena ta będzie podlegała ponownej kontroli sądowej. Można jedynie wskazać, że trafna była ocena zaliczająca planowany odzysk (recykling) do nieuciążliwych usług, co wstępnie wyznacza kierunek rozstrzygania. Oddziaływanie przedsięwzięcia ograniczy się do terenu działki (działek) skarżącego. Położone są one w znacznym oddaleniu od siedzib ludzkich, na terenie przemysłowo-magazynowym. Ocen należy dokonać z pominięciem znaczenia rozporządzenia z 2003 r. i sposobu oznaczeń przeznaczenia terenu, przez zestawienie ustaleń planu miejscowego z cechami przedsięwzięcia. Organ trafnie pominął wnioski wynikające z PKD, szczególnie te uporczywie, lecz błędnie formułowane przez skarżącego. Trafnie natomiast skarżący kwestionował argumentację czerpaną z istnienia § 18 ust. 7 p.m.
Trudno jednak wytłumaczyć, dlaczego skarżący neguje w skardze, że złożył wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów i zamierza taka działalność prowadzić. O ile z pewnością nie jest to działalność produkcyjna, to być może jednak mieści się w katalogu usług podobnych do wyraźnie dopuszczonych w planie, co wymaga wszechstronnego i wnikliwego rozważenia przez organ przy uwzględnianiu całokształtu okoliczności i wszelkich ustaleń planu miejscowego (szczególnie § 4 pkt 7, 8 i 11, § 5 ust. 3, § 6, § 7 ust. 1, § 8 ust. 5, § 9 ust. 7, § 16 i § 26 p.m.).
Dlatego oraz zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. (błędna wykładnia art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy i ustaleń planu miejscowego) i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.