Uzasadnienie
Skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu wniósł Burmistrz Miasta O. w imieniu Gminy Miasta O..
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, że skarżącej gminie nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu II instancji wydane w wyniku rozparzenia odwołania od decyzji I instancji wydanej przez tegoż Burmistrza Miasta O.. W uzasadnieniu swojego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się, wskazując sygnatury konkretnych spraw, na szeroko reprezentowany już w orzecznictwie pogląd zgodnie z którym, organ który wydał decyzję w I instancji w danej sprawie nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma interes prawny.
Kryterium interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymaga wykazania, że zaskarżony akt stanowi rozstrzygnięcie o indywidualnych prawach i obowiązkach wnoszącego skargę. Interes prawny jako legitymacja do wniesienia skargi pozostaje zatem w ścisłym związku z pojęciem strony postępowania w ramach którego zaskarżony akt został wydany.
Nawiązując do stanu fatycznego sprawy, problem dopuszczalności złożenia przez jednostkę samorządu terytorialnego skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie w której organ tej jednostki orzekał w I instancji był przedmiotem licznych orzeczeń sądowych. Ukształtowana na tym tle linia orzecznictwa zgodnie przyjmuje, że organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę administracyjną indywidualnego podmiotu nie ma statusu strony postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez organ administracji II instancji. Organowi temu nie służy zatem prawo złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie obejmuje go bowiem pojęcie "każdy", użyte w art. 50 § 1 u.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 818/05).
O niedopuszczalności wniesienia przez gminę (reprezentowaną przez burmistrza,) skargi na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpływ miała ustrojowa pozycja gminy działającej tu jako organ realizujący określone władztwo administracyjne.
Zagadnienie to stanowiło przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 24 maja 2006 r. (sygn. akt II FSK 818/05), gdzie Sąd wskazał, że rola jednostki samorządu terytorialnego wyznaczona jest przepisami prawa pozytywnego. Zgodnie z zaprezentowanym w tym orzeczeniu poglądem, jednostka samorządu terytorialnego postrzegana w kategoriach osoby prawnej "może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych jakie przepisy o postępowaniu administracyjnym przyznają stronom tego postępowania. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego też względu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego".
Z przedstawionym poglądem, który Sąd orzekający w całości podziela, koresponduje także stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1017/04) gdzie Sąd podkreślił, że włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Jako nie do przyjęcia Naczelny Sąd Administracyjny uznał stanowisko, że gmina może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwienia sprawy z zakresu administracji publicznej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w całości podzielił zasadność podniesionych w odpowiedzi na skargę zarzutów Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu i uznał, że Burmistrz Miasta O., który wydał decyzję I instancji, nie posiadał legitymacji do złożenia skargi na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu tej decyzji.
Wniesienie skargi przed podmiot nieuprawniony w rozumieniu art. 50 § 1 u.p.s.a. stanowi o niedopuszczalności skargi, co uzasadniało jej odrzucenie zgodnie z dyspozycją przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.