Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 listopada 2012 r. M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej budowy garażu na działce nr [...] w Świętej K., gmina S. Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie lub o umorzenie postępowania sądowego. W piśmie zawarto stwierdzenie, że M. R. złożyła skargę do Sądu po otrzymaniu od organu kserokopii zaskarżonej decyzji, przekazanej w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 27 października 2012 r. Podano, że w aktach sprawy brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek zawierających sporną decyzję, a organ pismem z dnia 30 października 2012 r. wystąpił do operatora pocztowego o podanie daty doręczenia przesyłek.
Naczelnik placówki pocztowej w Świętej K. poinformował organ, że "na ślad przesyłek nie natrafiono". Wobec tego organ złożył reklamacje dotyczące kwestii doręczenia przesyłek zawierających zaskarżoną decyzję.
Następnie pismem doręczonym Sądowi w dniu 18 stycznia 2013 r. (k. 16-19 akt sądowych) organ poinformował, że na skutek rozpatrzenia reklamacji przez operatora pocztowego przesyłki zawierające sporną decyzję nadane w dniu 8 lutego 2012 r. skierowane do M. R. oraz do A.S. oraz S. i R. Ż. uznano za zaginione. W związku z tym organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie weszła do obrotu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga na obecnym etapie podlegała odrzuceniu.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie natomiast z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Należy zatem powiedzieć, że termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego biegnie dla strony postępowania przed organem administracji publicznej od momentu, w którym stronie tej organ doręczy decyzję administracyjną kończącą postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który znajduje w sprawie zastosowanie, decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jak podkreśla się w literaturze przedmiotu, przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi o doręczeniu stronom "decyzji", a więc jej oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, komentarz do art. 109, w: Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, Warszawa 2012, wersja elektroniczna Legalis). Nadto, jak wskazuje się w orzecznictwie, na przykład w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 1729/06, niepubl.), w sytuacji wielości stron w postępowaniu, każdej z nich doręcza się "egzemplarz decyzji na prawach oryginału", podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji.
Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie, aprobując przytoczone poglądy judykatury i doktryny, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została doręczona żadnej ze stron postępowania odwoławczego przed D. Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego we W. Świadczy o tym brak w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru decyzji oraz okoliczność, że operator pocztowy uznał przesyłki zawierające decyzję za zaginione. W tym stanie rzeczy nie sposób byłoby przyjmować, że zaskarżona decyzja weszła do obrotu prawnego. Z faktu, że skarżącej M.R. organ II instancji doręczył kopię swojej decyzji z dnia [...] r. nr [...] nie można również wyprowadzić wniosku, że decyzja ta została doręczona w rozumieniu przepisów działu I rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Nadto, jak wynika z akt postępowania administracyjnego przekazanych Sądowi przez organ II instancji pozostałe strony postępowania administracyjnego, a obecnie uczestnicy postępowania sądowoadministracyjnego, to jest A. S. oraz S. i R. Ż. nadal nie zostali nawet zaznajomieni z treścią decyzji DWINB dnia [...] r. nr[...].
Dokonując oceny zaistniałego stanu faktycznego w kontekście obowiązujących regulacji przepisów prawa powszechnie obowiązującego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga M. R. na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Została ona bowiem wniesiona zanim skarżącej doręczono decyzję DWINB z dnia [...] r. nr[...], a co za tym idzie nie rozpoczął jeszcze biegu 30-dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie mamy w istocie do czynienia z czasową niedopuszczalnością skargi do sądu. Dopiero po zwrocie akt administracyjnych z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. niezwłocznie dokona zgodnego z prawem doręczenia decyzji z dnia [...] r. nr[...], czym otworzy stronom postępowania administracyjnego drogę do ewentualnego wniesienia skargi na tę decyzję. Jednakże w obecnej chwili skarga wniesiona przez M. R. jest niedopuszczalna i musiała zostać odrzucona. Pamiętać przy tym należy, że odrzucenie skargi nie skutkuje powagą rzeczy osądzonej, co do postanowienia odrzucającego skargę. Z tych względów należało orzec, jak w pkt I sentencji postanowienia.
Jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie w pkt II sentencji postanowienia, Sąd zobligowany był – stosownie do przepisu art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. – orzec o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy skarga podlegała odrzuceniu.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 3 i art. 232 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.