Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. W. K., zastępowana przez pełnomocnika adw. B.J.G., wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za uzasadnioną skargi na bezczynność wierzyciela – stwierdzając jednocześnie, że jest to odwołanie inwestora w trybie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.).
Do skargi tej dołączono pełnomocnictwo podpisane przez W. K. upoważniające adw. B. J. G. "do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy – odwołanie do WSA w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o s.k.o".
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2011 r., pismem z dnia 16 lutego 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi albo uwierzytelnionego odpisu takiego pełnomocnictwa oraz nadesłanie 2 egzemplarzy odpisów skargi.
Pismo z dnia 16 lutego 2011 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 lutego 2011 r., jednak w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków skargi.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 86/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr[...].
W motywach tego postanowienia Sąd podał, że w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków skargi, a ponadto zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, gdyż jest to postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które nie służy zażalenie. Gdyby zaś przyjąć, że nie jest to skarga na wyżej wymienione postanowienie, lecz odwołanie inwestora w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, to takie "odwołanie" nie jest żadnym z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu.
W dniu [...] r. adw. B. J. G. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, do którego dołączyła poprawione pełnomocnictwo i 2 egzemplarze skargi.
We wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi adw. B.J. G. podała, iż uzupełnienie braków formalnych nie nastąpiło w zakreślonym terminie bowiem przebywała na urlopie, a aplikant i skarżąca stwierdzili, że prawdopodobnie nastąpiła jakaś pomyłka, bo pełnomocnictwo zostało załączone wraz z 3 kopiami skargi. Pełnomocnik skarżącej całą sprawę wyjaśniła dopiero po powrocie z urlopu w dniu 14 marca 2011 r. i składając wymagane dokumenty wnosi o "uwzględnienie tego opóźnienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przepisy art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony.
Z unormowania tego zatem w sposób jednoznaczny wynika, że do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
- - uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku winy,
- - wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu,
- - dochowanie nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu – w ciągu 7 dni od ustania przyczyn uchybienia terminu
- - dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin.
Oceny braku winy w uchybieniu terminu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dokonuje ten Sąd.
Powołane przepisy prawa nie wprowadziły w rozważanym zakresie żadnych ograniczeń. Zgodnie z utrwalonymi już w tym względzie poglądami doktryny i praktyki sądowej, jako kryterium przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r. sygn. akt I SA/Sz 630/96).
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tyko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (postanowienie NSA z dnia 18.08.2002 r., sygn. akt III SA 1716/99).
W rozpatrywanej sprawie adw. B. J. G. nie kwestionując, iż doszło do uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wniosła o przywrócenie terminu i uzupełniając braki podała, że uzupełnienie braków formalnych nie nastąpiło w zakreślonym terminie, bowiem przebywała na urlopie, a aplikant i skarżąca stwierdzili, że prawdopodobnie nastąpiła jakaś pomyłka, bo pełnomocnictwo zostało załączone wraz z 3 kopiami skargi, wskutek czego do wyjaśnienia sprawy doszło dopiero po powrocie pełnomocnika skarżącej z urlopu w dniu 14 marca 2011 r.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że adw. B.J.G. złożyła wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania podawanej przez nią przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Rozważyć zatem należy, czy podawane przez nią przyczyny uprawdopodobniają brak jej winy w uchybieniu terminu.
Analizując powyższą kwestię zauważyć wypada, że podawane przez pełnomocnika skarżącej przyczyny uchybienia terminu trudno uznać za takie, które spowodowały, iż dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Przy prawidłowo zorganizowanej pracy kancelarii adwokackiej pobyt profesjonalnego pełnomocnika na urlopie nie powinien stanowić przeszkody do uzupełnienia braków formalnych pism procesowych kierowanych do Sądu. Ewentualny błąd aplikanta trudno uznać za "przeszkodę nie do przezwyciężenia". Stwierdzić w tej sytuacji trzeba, że adw. B. J. G. nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu.
Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że gdyby nawet uznać, iż pełnomocnik skarżącej adw. B. J. G. uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu, to uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie było jedynym powodem uzasadniającym odrzucenie skargi. W postanowieniu z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 87/11 wskazano, że zaskarżone w tej sprawie postanowienie nie jest żadnym z postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, gdyż jest to postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które nie służy zażalenie. Gdyby zaś przyjąć, że nie jest to skarga na wyżej wymienione postanowienie, lecz odwołanie inwestora w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, to takie "odwołanie" nie jest żadnym z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu i to także w sytuacji, gdyby nie zachodziły powody wynikające z pkt 3 tego artykułu.
W tym stanie rzeczy ewentualne przywrócenie terminu nie miałoby wpływu na wynik sprawy, gdyż wniesiona w tej sprawie skarga i tak podlegałaby odrzuceniu.
Mając na względzie powyższe oraz treść przywołanych wyżej przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.