Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem organ uwzględniając zażalenie skarżącej i D.M. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.G. z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia z powodu uchylania się od obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchylił to postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jak wskazał w uzasadnieniu, decyzja zawierała nakaz rozbiórki skierowany do skarżącej i D.M.. Organ egzekucyjny wezwał zobowiązane do wykonania tego obowiązku. Kolejno wystawił osobne tytuły wykonawcze na każdą z zobowiązanych, a następnie jednym postanowieniem nałożył na nie solidarnie grzywnę w celu przymuszenia.
W ocenie organu zobowiązanie do rozbiórki nie jest solidarne, zaś o zakresie obowiązku decyduje treść tytułu wykonawczego. Obowiązek wykonania nakazu rozbiórki spoczywa na każdym z zobowiązanych, zaś wierzyciel (organ egzekucyjny) nie ma uprawnienia do wyboru zobowiązanego (art. 6, art. 27 § 1 pkt 2 i 3 p.e.a., wyroki II OSK 573/09 i 1655/11). W każdym postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego sporządzonego oddzielnie dla każdego zobowiązanego (to jest o ile nie zostali objęci jednym tytułem wykonawczym) należało wydać odrębnie postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 119 i art. 121 p.e.a.). O ilości postępowań egzekucyjnych decyduje bowiem liczba tytułów wykonawczych. Skoro w nin. sprawie wystawiono dwa tytuły wykonawcze, to należało wydać dwa odrębne postanowienia w dwóch osobnych postępowaniach. Niedopuszczalne było zastosowanie środka egzekucyjnego w ramach dwóch różnych postępowań.
W skardze do sądu administracyjnego skarżąca zarzuciła, że organy powinny w całości odstąpić od prowadzenia egzekucji. W uzasadnieniu skarżąca obszernie kwestionowała zasadność nakazu rozbiórki, zawartego w decyzjach rażąco naruszających prawo.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
W nawiązaniu do wezwania na rozprawę skarżąca wniosła o jej odroczenie, bowiem wbrew treści wezwania skarga dotyczy nieodstąpienia od egzekucji i nieważności wydanych w sprawie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nieuzasadnione były oczekiwania skarżącej, że w ramach nin. sprawy Sąd dokona oceny zgodności z prawem wszystkich aktów (decyzji) poprzedzających wszczęcie egzekucji administracyjnej. Sąd bowiem rozstrzyga w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Granice sprawy wyznacza przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżonym postanowieniem. W tych granicach podlegało kontroli sądowej stosowanie przez organ art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. (zapewne przy uwzględnieniu art. 17 § 1 i art. 18 p.e.a. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619) w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym nałożenia grzywny w celu przymuszenia (art. 119-122 p.e.a.). O ile organ był zobowiązany do zbadania dopuszczalności egzekucji, to nie był uprawniony, ale także Sąd, do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Orzekając na korzyść skarżącej organ uchylił postanowienie o nałożeniu grzywny, ograniczając oceny i wskazania do kwestii naruszenia procedury poprzez wydanie jednego postanowienia wobec dwóch zobowiązanych po wystawieniu dwóch tytułów wykonawczych. Skarżąca nie zgłosiła w tej kwestii żadnych zarzutów. Wobec treści rozstrzygnięcia i jego podstawy nie wymagały rozważań pozostałe, typowe kwestie występujące w tym postępowaniu zażaleniowym.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia poza zarzutami skargi, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania jego zgodności z prawem.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Należy jeszcze wzmiankować, że skarżąca nie zgłosiła ważnej przyczyny odroczenia rozprawy (art. 99, art. 109-110 p.p.s.a.).
H.B.14.03.2016 r.