Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przyznania D. i M. W. prawa pomocy w zakresie całkowitym, a postanowieniem z dnia [...] r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wnioskodawców od tegoż postanowienia.
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i wpisu sądowego od zażalenia wnioskodawcy złożyli kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu wskazali, że ich łączny dochód wynosi 2.738 zł, a wśród posiadanych składników majątkowych wymienili udziały we własności działek gruntu o łącznej pow. 2.500 m2.
Pismem z dnia 10 stycznia 2014 r. referendarz tut. Sądu wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni poprzez wykazanie, że zmieniła się ich sytuacja finansowa i majątkowa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz sprecyzowanie i udokumentowanie danych dotyczących aktualnej wysokości uzyskiwanego dochodu oraz miesięcznych niezbędnych wydatków związanych z utrzymaniem siebie i domu.
W zakreślonym terminie, w piśmie z dnia 2 lutego 2014 r. wnioskodawcy oświadczyli, że nie pobierają świadczeń z pomocy społecznej, a kredyt jest "ich sprawą" i "dane takie są chronione, a oni nie mają zaufania do urzędników". Dodali, że dane o ich sytuacji materialnej są Sądowi znane, a "wysokość ich wydatków jest taka jak w złożonych poprzednio dokumentach".
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił wnioskodawcom przyznania prawa pomocy.
W przewidzianym prawem terminie D. i M. W. złożyli skutecznie sprzeciw, w wyniku czego postanowienie referendarza utraciło moc.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd ponownie rozpoznał na podstawie zebranego materiału dowodowego wniosek strony o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z postanowieniami art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ponadto, dodać należy, że przesłanką uwzględnienia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy może być tylko stwierdzenie, iż od chwili wydania poprzedniego orzeczenia w tym przedmiocie uległa zmianie na niekorzyść finansowa i majątkowa sytuacja wnioskodawcy. Tym samym do zmiany stanowiska i wydania pozytywnego dla wnioskodawczyni rozstrzygnięcia mogłoby dojść jedynie w razie zmiany okoliczności, związanych z pogorszeniem jej sytuacji materialnej i życiowej.
W realiach niniejszej sprawy wnioskodawcy nie wykazali, że ich sytuacja majątkowa i finansowa uległa pogorszeniu w sposób uzasadniający przyznanie im prawa pomocy w zakresie częściowym. Nie wskazali oni udokumentowanych okoliczności motywujących niemożność poniesienia kosztów postępowania. Nie przedłożyli także stosownych dokumentów na skutek wezwania w tym przedmiocie przez referendarza sądowego czy też na etapie złożenia sprzeciwu, chociaż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek nie tylko rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, ale także poparcia powoływanych okoliczności środkami dowodowymi.
Tym samym nie wykazali oni, że znajdują się w sytuacji materialnej, która nie pozwala na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Natomiast sama analiza kolejnego wniosku z dnia 12 listopada 2014 r. oraz ogólnikowych wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 2 lutego 2014 r. pozwala na konstatację, że określony w aktualnym wniosku łączny miesięczny dochód jest wręcz wyższy, niż ten oznaczony we wcześniejszym urzędowym formularzu. Obecnie został on bowiem wskazany w wysokości 2. 738 zł, podczas gdy uprzednio wynosił 1. 849 zł. Z kolei wydatki – jak zauważyli sami wnioskodawcy- są "takie jak w złożonych poprzednio dokumentach".
Konkludując, powyższe względy upoważniają do stwierdzenia, że sytuacja materialna i bytowa wnioskodawców nie daje podstaw do uwzględnienia ich żądania. W tych też okolicznościach, stosownie do postanowień art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji postanowienia.