Uzasadnienie
A. L. wniósł skargę na wskazaną w rubrum decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...].06.2018 r., ustalającą na rzecz [...] P. K., M. K. sp. j. z siedzibą we [...] warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania lokalu użytkowego na usługi o funkcji podstawowej – usługi oświaty (żłobek, przedszkole) w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...][...], lokal [...] we [...].
W piśmie z [...].04.2019 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na to, że niewstrzymanie jej wykonania mogłoby doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w konstrukcji oraz strukturze budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania skarżącego koniecznym jest odwołanie się do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W kontekście powyższego należy wskazać, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z 17.07.2006r., sygn. akt I FZ 281/06 – wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Takim rozstrzygnięciem nie jest decyzja ustalająca warunki zabudowy, która z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie ma cechy wykonalności w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie NSA z 5.12.2018 r., sygn. akt II OZ 1245/18). Decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu, bowiem polegają one na stwierdzeniu istnienia stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do zagospodarowania terenu, mają charakter deklaratoryjny i tym samym nie rodzą po stronie adresata i uczestników postępowania żadnych nakazów lub zakazów określonego zachowania się. Decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji.
Tym samym, z uwagi na charakter decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, nie można mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z kolei abstrahując od występującego w orzecznictwie poglądu o braku posiadania przez decyzję o ustaleniu warunków zabudowy atrybutu wykonalności Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykorzystanie przez inwestora otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy mogło łączyć się z niebezpieczeństwem wywołania zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niebezpieczeństwo wystąpienia skutków w postaci ingerencji w konstrukcję oraz strukturę budynku mogłoby się wiązać z wykonaniem ewentualnej decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyby była ona wymagana, nie natomiast decyzji o warunkach zabudowy, która nie podlega wykonaniu. Zawarte we wniosku twierdzenie było ogólne bowiem nie wskazuje na bezpośredni związek pomiędzy zagrożeniem w postaci ingerencji w konstrukcję oraz strukturę budynku a wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.
W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.