Uzasadnienie
H. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic: K., J., S. we W. Pismem z dnia 15 stycznia 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia - przez jej podpisanie oraz wskazanie numerów działek nieruchomości, których jest właścicielem, z którymi wiąże naruszenie swojego prawa lub interesu prawnego zaskarżoną uchwałą.
Ze zwróconej Sądowi przesyłki poleconej, adresowanej do skarżącego, zawierającej powyższe wezwanie wynika, że pomimo jej dwukrotnego awizowania i zawiadomienia o tym fakcie adresata nie została ona podjęta w czternastodniowym terminie. W tych okolicznościach uznano, że wezwanie dotyczące usunięcia braków formalnych zostało doręczone stronie skarżącej prawidłowo przy przyjęciu wynikającej z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) fikcji doręczenia w dniu 4 lutego 2019 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego upłynął z dniem 11 lutego 2019. (tj. poniedziałek).
W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Ponieważ w realiach niniejszej sprawy skarżący w zakreślonym terminie nie usunął braku formalnego skargi przez jej podpisanie oraz wskazanie numerów działek nieruchomości, których jest właścicielem, a z którymi wiąże naruszenie swojego prawa lub interesu prawnego zaskarżoną uchwałą niniejsza skarga – w myśl przywołanych regulacji - podlegała odrzuceniu.
Mając zatem na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.