Uzasadnienie
Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 poz. 1371), po rozpatrzeniu odwołania A. S. z dnia [...]r. od decyzji nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...]r nakładającej karę pieniężną w wysokości [...] zł ([...]złotych) utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach uzasadnienia stwierdzono, że w dniu [...]r. podczas kontroli drogowej w L. na ul. I. autobusu m-ki Ford Transit nr rej. [...] kierowanego przez R. K., funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w L. st. asp. R. P. stwierdził nieważność zezwolenia. Nieważność dokumentu wynikała z faktu nie ujęcia kontrolowanego pojazdu w przedstawionym wykazie numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do przewozów, który wymagany jest przez zezwolenie na przewozy regularne (numer rejestracyjny pojazdu został wpisany na istniejący). W toku postępowania stwierdzono niezgodność danych zawartych w wykazie przedstawionym przez kierującego z danymi z wykazu otrzymanego od organu wydającego zezwolenie. Pojazd kontrolowany był w odległości [...]m od wyznaczonego przystanku. Za przednią szybą widniała tablica z napisem "L. - L.", a kierujący nie zaprzeczył, że przyjechał po pasażerów.
W związku z powyższym na mocy art. 92 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 6 września 200 Ir. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 123 poz. 1371 z późn. zm.) oraz pozycji 2 załącznika do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 3 lipca 2002r w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. nr 115 poz. 999 z późn. zm.), została nałożona w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężna w wysokości [...]złotych.
W złożonym odwołaniu od decyzji, skarżący A. S. kwestionował zasadność nałożenia kary twierdząc, że kontrolowany pojazd nie był w trakcie świadczenia usług przewozowych. Dodatkowo samochód nie miał namalowanego logo firmy, wystawionej tablicy informacyjnej o świadczeniu usług przewozowych na oznaczonej trasie. Nadmienia, że kontrola przeprowadzona, była w odległości [...] - [...] m od przystanku busów obsługujących trasę L. - L.. Odwołujący sądzi, że pojazd winien być traktowany jako służący do celów prywatnych.
Rozpatrując sprawę organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy j/w - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej w wys. 8000 zł. - przedstawione zezwolenie obwarowane jest klauzulą "ważne z: wykazem numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do przewozów i obowiązującym rozkładem jazdy". Bezsprzecznym jest fakt nie posiadania wymaganego zezwolenia.
Wobec powyższego za niesłuszny ze stanem prawnym uznano pogląd wnoszącego odwołanie A. S., jakoby nastąpił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę decyzji polegającej na przyjęciu, że autobus marki Ford Transit nr rej. [...]używany był do przewozu osób podczas gdy spełniał on inną rolę.
W skardze na powyższą decyzję do sądu administracyjnego A. S. wniósł o jej uchylenie, zarzucając błędną ocenę materiału dowodowego oraz powtarzając swoją wcześniejszą argumentację.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji we W. wniósł o jej oddalenie, także powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że podstawą uwzględnienia skargi mogą być zarzuty, których skarżący nie podniósł.
W decyzji organu I instancji nakładającej na A. S. karę pieniężną w kwocie [...]. zł. wskazano jako naruszony przepis, przepis art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, powołanej wyżej. Wskazane unormowanie zwiera podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej w kognitywnie ustalonej wysokości 8 tys. zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia, i tak też zostało opisane naruszenie zarzucane A. S..
W wyniku wniesionego odwołania, decyzją drugoinstancyjną utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wskazano natomiast w osnowie przepis art. 92 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Wskazana regulacja zawiera podstawę prawną do wymierzenia kary pieniężnej w bezwzględnie ustalonej wysokości 4 tys. zł. za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejad po drogach krajowych /wysokość kwoty w obu wypadkach określało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, Dz.U. nr 115, poz. 999 ze zm./.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, a zakres tego rozstrzygnięcia wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją pierwszoinstancyjną. W przedmiotowej sprawie nie jest jasne, czy organ odwoławczy zmienił rodzaj sprawy, na co mogłaby wskazywać podstawa prawna zamieszczona w osnowie decyzji, czy też rozpoznawał i rozstrzygał wyłącznie tożsamą pod względem przedmiotowym sprawę, na co mogłoby wskazywać uzasadnienie decyzji odwoławczej.
W związku z powyższym organ II instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy powinien jednoznacznie wyjaśnić zasygnalizowaną sprzeczność między podstawą prawną powołaną w osnowie decyzji a treścią uzasadnienia, co należy uznać za niezbędne ze względu na ustalenie ewentualnego zakresu obowiązku strony i wykonanie tej decyzji. Rozstrzygnięcie powinno stanowić funkcję dokonywanych ustaleń.
Kontrola Sądu dotyczy kompetencyjnych, materialnych i procesowych aspektów zarówno decyzji odwoławczej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ze względu na jakość egzemplarza decyzji I instancji dołączonego przez organ do akt administracyjnych sprawy Sąd nie jest w stanie skontrolować prawidłowości niektórych jej składników, ustalonych w art. 107 k.p.a. Jednym z takich prawotwórczych składników jest podpis pod decyzją, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Badaniu podlega przede wszystkim, czy podpis został złożony przez osobę piastującą funkcję organu administracyjnego lub przez osobę działającą z jej upoważnienia, i in., a uchybienia w tym zakresie zawsze stanowią o naruszeniu prawa. Na podstawie dołączonego egzemplarza nie da się ustalić żadnego z wyżej wymienionych elementów tej części decyzji, co oznacza, że prawidłowość jednego z najistotniejszych prawotwórczych składników decyzji wymyka się spod kontroli Sądu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy - Przepisy wprowadzające....
Sąd nie orzekał w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wskutek uchylenia decyzji zaskarżonej, w obrocie pozostała nieostateczna decyzja I instancji wraz z odwołaniem skarżącego. Decyzja nieostateczna, do czasu rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy nie posiada przymiotu wykonalności.