Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 909/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia robót budowlanych związanych z rozbudową budynku mieszkalnego wolnostojącego.
Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony uczestniczce postępowania B. B. w dniu 4 kwietnia 2012 r.
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 909/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał uczestniczce postępowania B. B. prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 2 maja 2012 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 9 maja 2012 r., Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu powiadomiła Sąd o wyznaczeniu dla uczestniczki postępowania B. B. pełnomocnika z urzędu w osobie adw. S. D..
W dniu 11 czerwca 2012 r. (poniedziałek) adw. S. D. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 909/11 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik z urzędu uczestniczki postępowania podał, iż o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu B. B. dowiedział się z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu doręczonym mu w dniu 10 maja 2012 r. i przed tym dniem nie znał w ogóle przedmiotowej sprawy. Wywodząc, że z uwagi na skomplikowany stan prawny i wymagania formalne skargi kasacyjnej termin dla pełnomocnika do złożenia skargi kasacyjnej nie powinien być krótszy niż określony w ustawie termin trzydziestodniowy, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 909/11.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 87 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5).
W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że wobec treści art. 175 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uczestniczka postępowania nie mogła osobiście wnieść skargi kasacyjnej i z uwagi na brak środków finansowych zwróciła się do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy. Dopiero przyznanie uczestniczce postępowania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata umożliwiło jej prawidłowe sporządzenie i złożenie skargi kasacyjnej.
W tej sytuacji uznać należy, iż pełnomocnik uczestniczki postępowania B. B. uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło nie z winy strony, lecz z uwagi na konieczność oczekiwania na ustanowienie adwokata przez Sąd. Podkreślić przy tym trzeba, że – jak trafnie wskazywał Sąd Najwyższy – przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego przez Sąd ustaje w dniu, w którym miał on rzeczywistą możliwość wniesienia kasacji, a nie w dniu dowiedzenia się przez niego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem (vide: post. SN z dnia 27.06.2000r., I CZP 62/00, OSNC 2001). Zauważyć ponadto wypada, że w celu sporządzenia skargi kasacyjnej konieczne było zapoznanie się przez ustanowionego pełnomocnika z aktami sprawy.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że w sprawie tej zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego – zgodnie z art. 86 § 1 tej ustawy – należało orzec jak w sentencji postanowienia.