Uzasadnienie
Skargą nadzorczą z [...] Wojewoda D. (dalej jako "organ nadzoru") wniósł o stwierdzenie nieważności przepisu z § 14 ust. 1 pkt 5 lit.b uchwały nr [...] Rady Gminy K. z [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dz.Urz. Woj. [...] z 2018 r., poz. 4128) – dalej jako "polan miejscowy".
Jak wynika z § 14 ust. 1 pkt 5 planu miejscowego:
"1. W zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej ustala się:
- 5) zaopatrzenie w wodę:
- a) z istniejącej i rozbudowywanej sieci wodociągowej,
- b) z indywidualnych ujęć wody, z zastrzeżeniem: zakaz budowy indywidualnych ujęć wody o głębokości przekraczającej 30 m i poborze wody w ilości powyżej 10m3/dobę,
- c) do celów przeciwpożarowych zgodnie z przepisami odrębnymi".
W ocenie organu nadzoru regulacja z § 14 ust. 1 pkt 5 lit.b planu miejscowego, dopuszczając zaopatrzenie w wodę z indywidualnych ujęć wody jako równorzędne z zaopatrzeniem z sieci wodociągowej, narusza § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 IV 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) – dalej jako "warunki techniczne". Z warunków technicznych wynika bowiem, że zaopatrzenie w wodę działki pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi może nastąpić z indywidualnego ujęcia wody tylko w przypadku braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej. Organ nadzoru zaznaczył przy tym, że na terenie objętym planem miejscowym istnieje sieć wodociągowa w ciągu ulicy D. Zdaniem organu nadzoru kwestionowany przepis planu miejscowego narusza również § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 VIII 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz.U.
Nr 52, poz. 315) – dalej jako "warunki sanitarne". Niedopuszczalna jest bowiem realizacja ujęć wody na terenie strefy sanitarnej cmentarza. Tymczasem do terenu objętego planem miejscowym przylega bezpośrednio od strony wschodniej cmentarz.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. (dalej jako "rada gminy") podzieliła zarzuty skargi i wniosła o jej uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Ogólną regułę w zakresie zaopatrzenia działek budowlanych w wodę określa § 26 ust. 1 warunków technicznych. Stanowi on, że działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej, a dla budynków wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej - także telekomunikacyjnej.
Wyjątek od powyższej reguły określa § 26 ust. 3 warunków technicznych. Wynika z niego, że w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska.
Zestawienie przepisów z § 26 ust. 1 i 3 warunków technicznych prowadzi do jednoznacznego wniosku. Tylko w przypadku braku warunków przyłączenia działki do sieci wodociągowej możliwe jest zaopatrzenie działki w niezbędną wodę z indywidualnego ujęcia.
Skoro w toku postepowania przed organem nadzoru rada gminy wyjaśniła, że teren objęty planem miejscowym posiada sieć wodociągową, to nie było podstaw, by w ramach § 14 ust. 1 pkt 5 lit.b planu miejscowego wskazywać na zaopatrzenie w wodę z indywidualnych ujęć jako alternatywne i równorzędne wobec określonego w § 14 ust. 1 pkt 5 lit.a planu miejscowego korzystania z istniejącej sieci wodociągowej. Rację ma więc organ nadzoru, że kwestionowany przepis narusza § 26 ust. 1 i 3 warunków technicznych.
Wypada też podzielić zarzut naruszenia kwestionowanym przepisem § 3 ust. 1 warunków sanitarnych.
Zgodnie z § 3 ust. 1 warunków sanitarnych, odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone.
W konsekwencji przyjąć należy, że istnieje możliwość realizacji wskazanej zabudowy w obszarze pomiędzy 50 m a 150 m od cmentarza, pod warunkiem wykluczenia możliwości pozyskiwania w tym obszarze wody pitnej i gospodarczej w sposób inny niż za pośrednictwem sieci wodociągowej.
Jak wynika z rysunku oraz z § 13 pkt 1 planu miejscowego, rada gminy wyznaczyła strefę ograniczeń w użytkowaniu terenu w odległości 50 m od granic cmentarza, przeznaczając pozostały teren na cele zabudowań mieszkalnych i usługowo-produkcyjnych. Powołała się przy tym w postępowaniu nadzorczym na istniejącą sieć wodociągową, z której korzystają wszystkie budynki położone na terenie objętym planem miejscowym. W konsekwencji rada gminy wykluczyła możliwość realizacji studni także w obszarze pomiędzy 50 m a 150 m od cmentarza, gdyż tylko pod takim warunkiem dopuszczalne jest ograniczenie strefy ochronnej wokół cmentarza do 50 m, jakiego dokonano w § 13 pkt 1 planu miejscowego. Sugerowana więc w § 14 ust. 1 pkt 5 lit.b planu miejscowego możliwość realizacji indywidualnych ujęć wody na tym obszarze narusza więc przepis z § 3 ust. 1 warunków sanitarnych i pozostaje w sprzeczności z § 13 pkt 1 planu miejscowego.
Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, ze zm.) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Pod pojęciem istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego należy rozumieć m.in. niezgodność z prawem poszczególnych postanowień planu miejscowego w stopniu mającym wpływ na treść tych postanowień.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 147 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302).