Uzasadnienie
Skarżący wnieśli skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedsięwzięcia-adaptacja pomieszczeń ciastkarni na zakład przetwórstwa mięsnego A w W. przy ul. [...]. Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2002 r. wezwano skarżącą S. D. o opłacenie skargi w terminie 7 dni w kwocie 10 zł., które przesłano stronie na adres podany w skardze, pomimo dwukrotnej próby doręczenia skarżącej w/w wezwania przez sąd (15 kwietnia i 13 maja 2002r.) i awizowania przez pocztę nie zostało przez nią odebrane. W takiej sytuacji ma zastosowanie przepis art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – zwaną dalej ustawą) oraz utrwalona i aktualna w nowym stanie prawnym, wykładnia orzecznictwa Sądu Najwyższego co do skuteczności tego sposobu doręczania pism sądowych. W postanowieniu z dnia 6 lipca 2000 r., nr V CKN 1159/00 (OSNC z 2001 r., nr 1, poz.
2) Sąd Najwyższy zajął kategoryczne stanowisko, że "po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697) zachowała aktualność uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1971 r., III CZP 10/71 (OSNCP 1971, nr 11, poz. 187), stwierdzająca, że datą doręczenia pisma sądowego - w sposób określony w art. 139 § 1 k.p.c. jest data, w której upłynął termin do odbioru złożonego pisma w oddawczej placówce pocztowej, jeżeli przed upływem tego terminu adresat nie zgłosił się po jego odbiór."
Tym samym należało przyjąć, iż termin opłacenia skargi w niniejszej sprawie upłynął w dniu 22 maja 2002r. Do dnia dzisiejszego nie nastąpiło opłacenie skargi. Zgodnie, zatem z treścią art. 220 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270- zwaną dalej ustawą), skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Natomiast skarga J. J. i D. K. także podlega odrzuceniu, jednakże z innych powodów niż S. D. Sąd w wezwaniu z dnia 8 kwietnia zwrócił się o wskazanie legitymacji tychże osób do złożenia skargi w przedmiotowej sprawie i nie otrzymał odpowiedzi. H. i Z. B. do których skierowane było wezwanie, wykonując je przesłali wyłącznie poświadczenia zameldowania w/w osób w G. przy ul. [...]. W oparciu o nadesłane dokumenty nie można przyjąć, iż te osoby są uprawnione do złożenia skargi na przedmiotowe postanowienie, ponieważ nie są adresatami omówionego na wstępie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. J. J. i D. K. nie są wymienieni w rozdzielniku, tym samym nie są uprawnieni do złożenia skargi na ten akt, gdyż nie został do nich skierowany.
W tym stanie rzeczy, skargę J. J. i D. K. należało odrzucić jako niedopuszczalną, stosownie do treści art.58 § 1 pkt 6 ustawy.
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 220 §3 oraz art. 58 §1 pkt 6 ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.