Uzasadnienie
P. Ł. pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. S. we W. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Następnie pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa wniesioną skargę.
Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2017 r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi oraz nadesłanie 15 jej odpisów – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W wezwaniu tym pouczono, że uchybienie wskazanemu terminowi będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 lutego 2017 r. (dowód doręczenia: k. 20 akt sądowych).
Pismem z dnia 28 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że podtrzymuje oświadczenie o cofnięciu skargi, a alternatywnie wnosi o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna, to ona musi je podpisać. Podpis taki musi być własnoręczny. Konieczne było więc uznanie, że skarga jest niepodpisana i wezwanie do uzupełnienia tego braku.
Skarżący jednak skargi nie podpisał, nie uczynił tego również jego pełnomocnik, co skutkuje tym, że jest ona dotknięta brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu. Ponadto w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Brakujących 15 odpisów skargi również strona skarżąca – mimo wezwania Sądu – nie nadesłała.
W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia powyższych braków formalnych skargi zostało pełnomocnikowi skarżącego skutecznie doręczone w dniu 27 lutego 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 6 marca 2017 r. Wobec tego, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.
Odnosząc się natomiast do oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi, należy powiedzieć, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy zainicjowała ona postępowanie sądowoadministracyjne, to znaczy po tym, gdy sąd stwierdzi, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków, które uniemożliwiałyby nadanie jej dalszego biegu. W sytuacji, gdy skarga będzie zawierać wskazane braki (np. nie podpisano skargi lub nie nadesłano jej odpisów), sąd odrzuci skargę (por. postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, opubl.: OSP 1990, Nr 4, poz. 207). W niniejszej sprawie z powyższych względów Sąd uznał cofnięcie skargi za nieskuteczne, a skarga podlegała odrzuceniu.
Z tych powodów orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. Wobec tego zastosowanie znajdzie także art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., na podstawie którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji.