Uzasadnienie
Zgodnie z art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
W rozpoznawanej sprawie wyrokiem z dnia 12 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji (pkt I sentencji), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt II sentencji) i zasądził od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 2240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego (pkt III sentencji).
W dniu 17 maja 2010 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika uczestnika postępowania A.F., adwokata M.W. o sporządzenie uzasadnienia zapadłego wyroku i jego doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Od wniosku tego została uiszczona w dniu 17 maja 2010 r. opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł.
Zasadą jest jednak, że uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym, z zastrzeżeniem § 2 (art. 141 § 1 w/w ustawy). W myśl zaś § 2 powyższego artykułu - w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku.
W myśl natomiast art. 234 § 2 w/w ustawy - opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jednakże zgodnie z § 3 tego artykułu - nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, należało zwrócić A.F. kwotę 100 zł jako świadczenie nienależne.
Stąd orzeczono jak w sentencji.