Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 4 marca 1999 r., II SAB 159/98

Tezy

Uposażenie rodzinne, o którym mowa w art. 78[2] ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych /Dz.U. 1994 nr 7 poz. 25 ze zm./ jest szczególną formą renty rodzinnej wypłacanej uprawnionym przez resort sprawiedliwości.

Właściwa jednostka organizacyjna resortu sprawiedliwości jest zatem organem, którego rozstrzygnięcia w tym zakresie podlegają kontroli sądów powszechnych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Anny B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie przyznania skarżącej uposażenia rodzinnego po mężu Leonardzie B., byłym prokuratorze Prokuratury Generalnej.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten nie jest właściwy w sprawach należących do innych sądów.

Stosownie do art. 477[8] i 477[9] Kpc odwołania od decyzji organów rentowych należą do właściwości sądów okręgowych - sądów ubezpieczeń społecznych.

W konsekwencji, także inne sprawy z zakresu rent należą do właściwości tych sądów.

Tzw. "uposażenie rodzinne" o którym mowa w art. 78[2] ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych jest szczególną formą renty rodzinnej wypłacanej uprawnionym przez resort sprawiedliwości.

Resort sprawiedliwości jest zatem organem rentowym, którego rozstrzygnięcia w tym zakresie /lub ich brak/ podlegają kontroli sądów powszechnych /sądów ubezpieczeń społecznych/.

Z uwagi na powyższe skarga do NSA jako niedopuszczalna została odrzucona na podstawie art. 27 ust. 2 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.