Uzasadnienie
Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 14 stycznia 2002 r. pan J. R. złożył wniosek do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej o udzielenie pisemnej i wyczerpującej informacji o postaci i treści posiadanych dokumentów bądź innych dowodów na okoliczność: Zachowania przez niego jako dekretowego funkcjonariusza pożarnictwa ciągłości służby w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] niezrealizowania przez niego poleceń przełożonego o czym jest mowa w opinii służbowej z dnia 10 września 1996 r., braku obowiązku wydania przez organ Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia go ze służby z dniem 30 czerwca 1992 r., wydania przez Komendanta Rejonowego świadectwa pracy z 30 czerwca 1992 r. na nazwisko J. R., zgodnie z przepisami prawa i pragmatyki służbowej, zaliczenia mu okresów zatrudnienia sprzed 1 lipca 1992 r. do świadczeń związanych z wykonywaniem służby w Komendzie Rejonowej Straży w [...], wydania przez Komendanta Rejonowego Straży Pożarnej opinii służbowej w 1993 r. Ponadto zażądał udzielenia pisemnej i wyczerpującej informacji o postaci i treści zebranych i posiadanych dokumentów bądź innych dowodów, na podstawie których Komendant Główny dokonał własnych ustaleń, iż J. R. od 1 stycznia 1978 r. do 31 maja 1981 r. nie pełnił służby i nie wykonywał zadań i obowiązków zawodowego funkcjonariusza pożarnictwa, że od 31 stycznia 1988 r. do 2 czerwca 1991 r. nie pełnił służby polegającej na pozostawaniu w dyspozycji Głównego Inspektora Ochrony Przeciwpożarowej Wspólnoty Energetyka i Węgiel Brunatny w Warszawie oraz że w dniu 31 sierpnia 1996 r. pełnił służbę w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w [...].
W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] w dniu [...] poinformował go, że jego wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie, gdyż nie stanowi informacji publicznej, lecz jest sprawą indywidualną z zakresu administracji publicznej i nie może być rozpatrywany na podstawie umowy o dostępie do informacji.
J. R. złożył wówczas 8 lutego 2002 r. do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej odwołanie za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w [...] od decyzji z [...], o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zażądał jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej jego wniosek. Decyzji tej zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż wniosek nie dotyczył informacji publicznej, naruszenie istotnych przepisów postępowania przez dowolną ich interpretację dowolną ocenę, brak wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia, brak prawidłowego uzasadnienia, stronnicze prowadzenie postępowania. Zarzucił, iż sprawa dotyczy postępowań z jego udziałem przed Sądami Rzeczypospolitej Polskiej, przed którymi nie ujawniono całości materiałów.
W odpowiedzi [...] Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej do którego przekazano wnioski zgodnie z właściwością w dniu 25 lutego 2002r. ponownie zawiadomił wnioskodawcę, iż sprawy poruszane we wnioskach nie są sprawami publicznymi, dlatego nie mogą być rozpatrywane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Komendant Główny Straży Pożarnej w dniu [...] pismem nr [...] stwierdził również, iż sprawa nie dotyczy informacji publicznej, lecz stosunku służbowego funkcjonariusza pożarnictwa lub strażaka. Był on zawsze na bieżąco informowany o stanie swoich spraw, miał i ma dostęp do akt administracyjnych.
Wówczas J. R. w dniu 1 marca 2002 r. wezwał Komendanta Głównego Straży Pożarnej do usunięcia naruszenia prawa w dostępie do informacji publicznej. Naruszenie to polega na niezakończeniu postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem z 14 stycznia 2002r. poprzez udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi [...] Komendant poinformował go, iż sprawa była już rozpatrzona i uzyskał odpowiedź.
W dniu 15 kwietnia 2002 r. J. R. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na niezakończenie w terminie i w formie ustalonej przepisami prawa postępowania wszczętego na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Zarzucił, iż Komendant Główny Straży Pożarnej uchylił się od załatwienia sprawy, nie udzielił żądanych informacji a jednocześnie nie wydał decyzji odmownej. Wniósł o zobowiązanie organu do merytorycznego rozpatrzenia wniosku ewentualnie wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 16 ust. 1 ustawy i zasądzenie kosztów postępowania. Powtórzył też zarzuty o naruszeniu prawa materialnego i przepisów postępowania. Podkreślił, że domaga się od organu posiadanej przez niego informacji publicznej w zakresie określonym wnioskiem, dotyczącej sposobu załatwiania jego spraw administracyjnych i zawierającej aktualną wiedzę o danych publicznych w tym o treści i postaci dokumentów i innych dowodów, na podstawie których organy ustaliły fakty określone we wniosku i rozstrzygały jego sprawy ze stosunku służbowego oraz wydawały bezprawne, negatywne i krzywdzące dla niego decyzje administracyjne. Udzielane mu pisma nie były wydawane w formie decyzji administracyjnej.
W odpowiedzi organ stwierdził, że w sprawie nie była wydawana decyzja administracyjna i wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że fakty dotyczące stosunku służbowego strażaka Państwowej Straży Pożarnej nie są informacjami publicznymi. W sprawie tej toczyło siei toczy kilkadziesiąt postępowań administracyjnych. Organy Straży Pożarnej nie dysponują innymi dokumentami niż te, które wynikają z prowadzonych postępowań. Udostępnianie akt stronom odbywa się zaś na podstawie kpa a nie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W dniu 9 sierpnia 2002 r. skarżący podtrzymał skargę. Wniósł o oddalenie odpowiedzi jako nietrafnej, niewiarygodnej i bezzasadnej. Winna ona zostać bez rozpoznania, gdyż nie ustosunkowywała się do zarzutów skargi. Wskazał, iż żądana informacja nie dotyczy przebiegu jego służby, a informacji publicznej o sposobie załatwiania jego spraw administracyjnych, o konkretnych posiadanych przez organ dokumentach i innych dowodach. Powołał się przy tym narożne ostateczne decyzje i postanowienia wydane przez Komendanta Głównego Straży Pożarnej. Wskazał, iż Komendant niesłusznie utożsamia jego żądanie dostępu do informacji z dostępem do akt administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że:
Skarga nie jest zasadna. Wnioskodawca wystąpił co prawda z żądaniem załatwienia jego sprawy w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198). Nie znajduje ona jednak w tym przypadku zastosowania. Po części bowiem żądane przez niego dane nie są informacjami publicznymi udzielanymi w trybie tej ustawy, lecz wnioskami w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej o różnym charakterze. W istocie skarżący żądał bowiem wyjaśnienia treści różnego typu aktów administracyjnych bądź zaświadczeń, które były wydawane wobec jego osoby, uzasadnienia ich podjęcia, bądź też polemizował z ustaleniami dokonanymi przez organy. Z treści złożonego przez niego wniosku wynika, że nie żądał on dostępu do istniejących dokumentów, lecz uzasadnienia dlaczego podjęto wobec niego takie, a nie inne rozstrzygnięcia. Takie żądanie może być natomiast rozstrzygane w innym trybie np. wniosku o wyjaśnienie treści decyzji w trybie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zaskarżania takiej decyzji, kwestionowania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o określonej treści itp.
Nawet w sytuacji, w której jego żądania dotyczyły częściowo okazania mu istniejących dokumentów publicznych, a więc żądane informacje miałyby charakter informacji publicznej, nie znajdowała zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 przepisy jej nie naruszają bowiem przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W przypadku więc, gdy jak wynika z akt, wobec pana R. toczyły się i toczą różnego typu postępowania administracyjne, dysponuje on na mocy art. 73 kpa dostępem do akt sprawy. Jeżeli skarżący uważa, że żądane przez niego dokumenty nie zostały mu w pełni udostępnione - może korzystać ze środków przewidzianych w kpa, nie zaś z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się pojęciu objętym przedmiotową ustawą.
Organ udzielił tego typu wyjaśnień, stąd nie można uznać aby pozostawał on w bezczynności.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 27 ust. 1 i 53 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 1 powoływanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak w sentencji.