Uzasadnienie
W skargach do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ryszard B. zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynność w następujących sprawach:
l/ uzupełnienia i wyjaśnienia postanowienia z dnia 6 lipca 2000 r. (...) dotyczącego odmowy uzupełnienia postanowienia, 2/ zapoznania go z całością materiałów sprawy, w której organ ten wydał decyzję z dnia 15 czerwca, (...), 3/ uzupełnienia i wyjaśnienia postanowienia z dnia 15 czerwca 2000 r., (...), dotyczącego utrzymania w mocy postanowienia, 4/ zapoznania go z całością materiałów sprawy, w której organ wydał decyzję z dnia 6 lipca 2000 r., (...) odmawiającą uzupełnienia postanowienia, 5/ uzupełnienia i wyjaśnienia postanowienia z dnia 6 lipca 2000 r. (...) odmawiającego uzupełnienia postanowienia, 61 zapoznania go z całością materiałów sprawy, w której organ wydał decyzję z dnia 6 lipca 2000 r. (...) w sprawie odmowy uzupełnienia postanowienia, 7/ zapoznania go z całością materiałów sprawy, w której organ wydał decyzję z dnia 18 września 2000 r. (...) w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji.
W uzasadnieniu skarg podał, iż w powyższych sprawach wystąpił z wnioskami do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 13 lipca 2000 r. oraz 2 października 2000 r., a następnie składał zażalenia w trybie art. 37 Kpa. Mimo to Minister do chwili obecnej nie rozstrzygnął jego wniosków.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie podnosząc, że sprawa zwolnienia skarżącego ze służby w Policji została już ostatecznie załatwiona, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 marca 2001 r. II SA 2719/00 oddalił skargę na decyzję w tym zakresie. Wniosek zaś skarżącego o zapoznanie go z aktami sprawy jest bezprzedmiotowy, gdyż Ministerstwo nie posiada w wymienionych sprawach innych dokumentów niż skarżący. Wydane w tej sprawie postanowienia nie wymagają wyjaśnień, gdyż są czytelne i zrozumiałe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy organ ten nie załatwia spraw w terminach, o jakich mowa w art. 35 par. 1-5 Kpa, a więc bez zbędnej zwłoki, a w przypadku spraw szczególnie skomplikowanych w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
W myśl art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy w sprawie bezczynności organu, jeżeli skargę wniesiono w sprawach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4, a więc m.in. w przypadku postanowień, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
Skarżący, w sprawie wyjaśnienia wydanych w przedmiotowych sprawach postanowień wystąpił w dniu 17 lipca 2000 r., i do chwili obecnej nie uzyskał w tej sprawie odpowiedzi. Nie ulega więc wątpliwości, iż organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, a ponieważ na postanowienie w sprawie wyjaśnienia postanowień służy zażalenie /art. 113 par. 3 w związku z art. 126 Kpa/ Sąd skargi w tym zakresie uznał za uzasadnione.
Sąd odrzucił natomiast skargi na bezczynność w przedmiocie uzupełnienia postanowień, ponieważ na odpowiedzi w tym zakresie nie służy zażalenie ani też rozstrzygnięcia w przedmiocie uzupełnienia nie kończą postępowania w sprawie /art. 111 par. 1 i 2 Kpa w związku z art. 17 i art. 16 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o NSA/.
Jeżeli zaś chodzi o skargi w przedmiocie udostępnienia akt, to stwierdzić należy, że zgodnie z art. 73 par. 1 Kpa w każdym stadium postępowania, organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzenie z nich notatek i odpisów. Odmowa zaś umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzenia z nich notatek i odpisów, uwierzytelniania takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie /art. 73 par. 2 Kpa/.
W przedmiotowych sprawach skarżący o udostępnienie mu akt sprawy wystąpił w dniu 17 lipca 2000 r., a organ nie wydał w tych sprawach postanowień, o jakich mowa w art. 74 par. 2 Kpa.
Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 17, art. 20 ust. 1 i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.