Wyrok WSA w Warszawie z 18 maja 2004 r., II SAB 237/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 18 maja 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi J. H. w przedmiocie bezczynności Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie żądania stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] kwietnia 2003 r. w terminie jednego miesiąca od zwrotu akt sprawy.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Andrzej Czarnecki /spr./
Beata Bińkowska protokolant

Uzasadnienie

J. H. skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, powołując się na to, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2003 r. żądał stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1975 r. (nr [...]), zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi [...], w części dotyczącej wpisania do treści decyzji rozstrzygnięcia na rzecz S. W. co do działki nr [...] o powierzchni 6,06 ha.

W skardze J. H. wskazuje, że jego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] dotyczyło wpisania do treści uzasadnienia decyzji rozstrzygnięcia na rzecz S. W., co do działki nr [...] położonej we wsi [...]. Skarżący żądał zobowiązania organu administracji do wydania decyzji w terminie 14 dni, wskazując nadto, że organ ten nie zareagował także na jego zażalenie z dnia [...] lipca 2003 r. złożone w trybie art. 37 § 1 kpa.

Pismem z dnia [...] października 2003 r., skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako odpowiedź na skargę, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] maja 1999 r. ([...]), utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 1999 r. ([...]) stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1975 r. także w części dotyczącej działki nr [...].

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w oparciu o art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270),

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Skarga obejmuje żądanie rozpoznania sprawy przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1975 r. (nr [...]), zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi [...], w części dotyczącej wpisania do treści decyzji (jej uzasadnienia) rozstrzygnięcia na rzecz S. W. co do działki nr [...] o powierzchni 6,06 ha.

Skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność w stosunku do złożonego wniosku z dnia [...] kwietnia 2003 r. J. H. składając wniosek o stwierdzenie nieważności określonej w nim decyzji powołał się na art. 156 kpa. przedkładając jednocześnie swoje argumenty na poparcie złożonego żądania. W związku z brakiem ustosunkowania się organu administracji do wniosku, skarżący złożył zażalenie z dnia [...] lipca 2003 r., na które również organ ten nie zareagował. Tym samym organ administracji publicznej nie wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 37 kpa.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1975 r. zostało, w zakresie objętym wydanymi decyzjami, zakończone - decyzja Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] maja 1999 r. ([...]), utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 1999 r. ([...]).

Jednakże również nie może budzić żadnej wątpliwości, że wniosek J. H. nie został odpowiednio załatwiony przez organ administracji, do którego go skierowano.

Przez załatwienie sprawy Kodeks postępowania administracyjnego w art. 104 rozumie wydanie decyzji administracyjnej chyba, że jego przepisy stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

Zgodnie bowiem z art. 157 właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Powyższe oznacza, że brak działania organu administracji w sytuacji złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest naruszeniem zarówno art. 104 kpa. jak i powołanego art. 157 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2003 r. (I SA 2128/02) stwierdził, że w przypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczętego na żądanie strony lub z urzędu nie ma zastosowania ogólna reguła wyrażona w art. 61 § 3 kpa. Zgodnie z art. 157 § 3 kpa wszczęcie postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność.

W związku z powyższym organ administracji powinien przy rozpoznaniu wniosku skarżącego dokonać jego oceny w zakresie wskazanym w art. 157 kpa. oraz w art. 156 kpa. przez ustosunkowanie się do niego w przewidzianej przepisami postępowania formie.

W tym stanie faktycznym, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.