Uzasadnienie
Na wstępie wyjaśnić należy, iż w związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Stosownie do treści art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę.
Oznacza to, że po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania, sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych, toteż skarżący zobowiązany jest wykazać w niej – pod rygorem odrzucenia skargi – przesłanki dopuszczalności wznowienia oraz podać okoliczności, w odniesieniu do których sąd stwierdza zachowanie terminu.
A. S. uzasadniając swą skargę o wznowienie postępowania powołał się na "fakt przestępczego współdziałania sędziów NSA z Szefem Służby Cywilnej", "ignorowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2002r. - sygn. akt K 9/02 (OTK ZU nr 7/A/94/2002)" oraz fakt wydania postanowienia przez sędziów wyłączonych z mocy ustawy.
Posługiwanie się pojęciami (sformułowaniami) zawartymi w ustawowych podstawach wznowienia postępowania (art. 271 – 274 ustawy) nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszone (sugerowane) podstawy nie zachodzą. Taka skarga, nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 stycznia 1968r. I CZ 122/67; OSNC 1968/8-9/154).
Z tych względów, na podstawie art. 280 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.