Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 lipca 2003 r. p. G. M. zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wyznaczenie zakresu obowiązków służbowych i wypłatę zaległego uposażenia. Kolejnym pismem z dnia 2 sierpnia 2003 r. wnioskodawca zwrócił się do Szefa ABW o jednoznaczne zajęcie stanowiska w sprawach przedstawionych w piśmie z dnia 14 lipca 2003 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2003 r. p. G. M. zarzucił Szefowi ABW bezczynność w rozpoznaniu jego wniosków z dnia 14 lipca i 2 sierpnia 2003 r.
W uzasadnieniu skargi podał, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 3064/02 odrzucił jego skargę na decyzję Szefa ABW w przedmiocie wypowiedzenia mu stosunku służbowego, gdyż decyzja ta nie została mu doręczona, a zatem nie weszła do obrotu prawnego i nie rodziła skutków prawnych.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc m.in., iż pismem z dnia [...] września 2003 r. udzielono skarżącemu odpowiedzi na wszystkie jego dotychczasowe wnioski.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 1 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc, zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W przedmiotowej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do chwili obecnej nie rozpatrzył wniosków skarżącego z dnia 14 lipca i 2 sierpnia 2003 r., w których skarżący domagał się wyznaczenia mu zakresu obowiązków i wypłaty zaległego uposażenia. Za rozstrzygnięcie tego wniosku nie może być bowiem uznane pismo z dnia [...] września 2003 r., gdyż pismo to zawiera jedynie informacje i opinie.
O tym zaś, że właściwy w tej sprawie organ administracji publicznej, tj. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma ustawowy obowiązek rozstrzygnięcia wniosku skarżącego świadczy okoliczność, iż do chwili obecnej nie została skarżącemu doręczona decyzja Szefa ABW o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...]. Zamiast tych decyzji skarżącemu doręczono jedynie pisma informacyjne z dnia 9 lipca 2002 r. i 12 sierpnia 2002 r.
W postanowieniu z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 3064/02 Naczelny Sąd Administracyjny, odrzucając skargę na decyzję Szefa ABW z tego powodu, iż uznał ją za przedwczesną, jednoznacznie stwierdził, że zgodnie z art. 109 § 1 kpa stronie doręcza się decyzję na piśmie. Takiego zaś skutku nie wywołuje inne pismo stanowiące jedynie rodzaj zawiadomienia, podpisane przez inny organ. Dodatkowo należy podnieść, że w myśl art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany dopiero od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia.
Odmienne zaś twierdzenie, a mianowicie, że wystarczające było doręczenie skarżącemu pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego stanowią niedopuszczalną polemikę z powołanym wyżej orzeczeniem NSA z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 3098/02.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z obowiązującym wówczas art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) ocena prawa wyrażona w orzeczeniu Sadu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podobna regulacja jest zawarta w obecnie obowiązującym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Niezależnie od powyższych uwag stwierdzić należy, że wypowiedzenie jako jednostronna czynność prawna (oświadczenie woli) znosząca na przyszłość stosunek prawny, znane jest w obrocie cywilnoprawnym, przede wszystkim, w stosunkach pracy. Przynależność tzw. stosunków służbowych funkcjonariuszy służb mundurowych do szeroko rozumianych stosunków zatrudnienia, a nawet przypisywanie im niekiedy charakteru stosunków prawa pracy (wyjątkowo - charakteru stosunków pracy) nakazuje taką interpretację przepisów ustawy o ABW i AW, dotyczących zwolnienia ze służby na skutek wypowiedzenia, która zmierzałaby do poszukiwania cech wspólnych służących rozwiązaniu stosunku pracy i stosunku służbowego. Mając to na względzie należy podkreślić, że oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę, o jakim mowa w art. 30 § 1 pkt 3 kp w związku z art. 61 kc, które ma być złożone pracownikowi, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niego w taki sposób, że mógł się zapoznać z jego treścią.
Nie inaczej jest z decyzją o wypowiedzeniu stosunku służbowego, skoro zgodnie z art. 110 kpa organ administracji państwowej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W konsekwencji, też pisemną informację o wypowiedzeniu stosunku służbowego, o jakiej mowa w art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW i AW, należy traktować jako decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Stąd też, aby mówić o "wypowiedzianym stosunku służbowym" w rozumieniu art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW, należy przez to rozumieć decyzję o wypowiedzeniu doręczoną zgodnie z art. 110 kpa, niezależnie od przewidzianego w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW skutku wypowiedzenia w postaci terminu rozwiązania stosunku służbowego, uzależnionego w tym przepisie od doręczenia funkcjonariuszowi pisma.
Kierując się powyższymi względami, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku, na mocy art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.