Uzasadnienie
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego p. M. W. zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku o wypłacenie bieżących i zaległych uposażeń. W uzasadnieniu skargi podał, iż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt. II SA 3098/02 odrzucił jego skargę na decyzję Szefa ABW w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego, gdyż uznał, że decyzja ta nie została mu doręczona, a tym samym nie weszła do obrotu prawnego i nie rodziła skutków prawnych związanych ze zwolnieniem ze służby w ABW.
Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc m.in., iż skarżący tożsamą skargę co do podstaw faktycznych i prawnych złożył do NSA w dniu 25 sierpnia 2003 r. i na jej podstawie Naczelny Sąd Administracyjny wszczął postępowanie o sygnaturze II SAB 256/03.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Przede wszystkim stwierdzić należy, iż nie zasługuje na uwzględnienie wniosek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o odrzucenie skargi, gdyż przedmiotowa skarga dotyczy bezczynności w przedmiocie wypłaty uposażenia, a skarga w sprawie o sygn. II SAB 256/03 kwestii dotyczących ustalenia statusu skarżącego jako funkcjonariusza ABW.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 1 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W przedmiotowej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do chwili obecnej nie rozpatrzył wniosków skarżącego z dnia 14 lipca i 28 lipca 2003 r., w których skarżący domagał się wypłacenia zaległego uposażenia. Za rozstrzygniecie tego wniosku nie może być bowiem uznane pismo z dnia [...] września 2003 r., gdyż pismo to zawiera jedynie informacje i opinie.
O tym, zaś że właściwy w tej sprawie organ administracji publicznej, tj. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma ustawowy obowiązek rozstrzygnięcia wniosku skarżącego świadczy okoliczność, iż do chwili obecnej nie została skarżącemu doręczona decyzja Szefa ABW o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Zamiast tych decyzji skarżącemu doręczono jedynie pisma informacyjne z dnia 9 lipca 2002 r. i 12 sierpnia 2002 r. W postanowieniu z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3098/02 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucając skargę na decyzję Szefa ABW z tego powodu, iż uznał ją za przedwczesną jednoznacznie stwierdził, że zgodnie z art. 109 § 1 kpa stronie doręcza się decyzję na piśmie. Takiego zaś skutku nie wywołuje inne pismo stanowiące jedynie rodzaj zawiadomienia podpisane przez inny organ. Dodatkowo należy podnieść, że w myśl art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany dopiero od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia.
Odmienne zaś twierdzenie, a mianowicie że wystarczające było doręczenie skarżącemu pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego stanowi niedopuszczalną polemikę z powołanym wyżej orzeczeniem NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt. II SA 3098/02.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z obowiązującym wówczas art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Podobna regulacja jest zawarta w obecnie obowiązującym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Niezależnie od powyższych uwag stwierdzić należy, że odmiennej regulacji w omawianej sprawie nie zawiera art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. nr 74, poz. 676). Wprawdzie zgodnie z tym przepisem stosunek służbowy ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca liczonym od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego, lecz przez pismo to należy rozumieć decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego. O takiej decyzji można też mówić w przypadku pisemnej informacji o wypowiedzeniu stosunku służbowego o jakiej mowa w art. 230 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy o ABW i AW.
Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.