Uzasadnienie
G. M. w skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bezczynność w sprawie realizacji wniosku z dnia 14 lipca 2003r. w przedmiocie wyznaczenia obowiązków służbowych i wypłaty zaległego uposażenia.
W uzasadnieniu podniósł, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 2003r. sygn. akt II SA 3064/02 odrzucił jego skargę na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego, z uwagi na to, że nie została doręczona decyzja, a tym samym nie weszła do obrotu prawnego i nie rodziła skutków prawnych związanych ze zwolnieniem ze służby. W związku z ww. postanowieniem zwrócił o wyznaczenie obowiązków służbowych i wypłacenie bieżących począwszy od sierpnia 2003r. i zaległych uposażeń na konto bankowe. Następnie 19 września 2003r. złożył zażalenie na bezczynność Szefa ABW.
Na rozprawie w dniu 19 lutego 2004 r. sprecyzował żądanie skargi, w ten sposób, że zarzucił Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jedynie bezczynność w przedmiocie wypłat bieżącego uposażenia.
W odpowiedzi na skargę z Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów wyjaśnił, że stosunek służbowy uległ rozwiązaniu na mocy przepisu art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu /Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm./, po przewidzianym w tym przepisie okresie wypowiedzenia. Skarżący otrzymał pismo [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. informujące o wydaniu przez Szefa ABW decyzji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. utrzymującego w mocy decyzję (rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego, zatem stosunek ten uległ rozwiązaniu po upływie jednego miesiąca licząc od dnia doręczenia pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego.
Skarżący został zwolniony ze służby w ABW i całkowicie rozliczony z obowiązków. Wypłacone zostały też wszystkie należności pieniężne wynikające z faktu zwolnienia ze służby. W chwili obecnej skarżącego nie wiąże z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego stosunek służbowy. Wskazane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stwarza obowiązku umożliwienia skarżącemu podjęcia służby w Agencji Bezpieczeństwa Publicznego, a co za tym idzie Szef ABW nie jest zobligowany do wypłacenia Panu G. M. uposażenia przysługującego funkcjonariuszowi ABW. Dodatkowo podniósł, że o bezczynności organu można mówić tylko wtedy, gdy sąd merytorycznie orzekając o prawach i obowiązkach skarżącego, a zatem uwzględniając wniosek, wydaje wyrok przyznający, stwierdzający lub uznający uprawnienia lub obowiązek wynikający z przepisów prawa, a organ nie stosuje się do takiego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie takie orzeczenie sądu nie miało miejsca. Sąd nie dokonał rozstrzygnięcia w drodze wyroku i nie orzekł o stwierdzeniu uprawnień przysługujących skarżącemu. W tym stanie rzeczy skarga jest bezzasadna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052/ sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze tego sądu znajduje się siedziba Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - art.13 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 1 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W przedmiotowej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego do chwili obecnej nie rozpatrzył wniosku skarżącego z dnia 14 lipca 2003 r., w którym skarżący domagał się wypłaty uposażenia. Za rozstrzygnięcie tego wniosku nie może być bowiem uznane pismo z dnia [...] września 2003 r., gdyż zawiera ono jedynie informacje i opinie.
O tym, zaś że właściwy w tej sprawie organ administracji publicznej, tj. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma ustawowy obowiązek rozstrzygnięcia wniosku skarżącego świadczy okoliczność, iż do chwili obecnej nie została skarżącemu doręczona decyzja Szefa ABW o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Zamiast tych decyzji skarżącemu doręczono jedynie pismo informacyjne z dnia 12 sierpnia 2002 r. W postanowieniu z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 3064/02 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucając skargę na decyzję Szefa ABW z tego powodu, iż uznał ją za przedwczesną jednoznacznie stwierdził, że zgodnie z art. 109 § 1 kpa stronie doręcza się decyzję na piśmie. Takiego zaś skutku nie wywołuje inne pismo stanowiące jedynie rodzaj zawiadomienia podpisane przez inny organ. Dodatkowo należy podnieść, że w myśl art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany dopiero od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia.
Odmienne zaś twierdzenie, a mianowicie że wystarczające było doręczenie skarżącemu pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego stanowi niedopuszczalną polemikę z powołanym wyżej orzeczeniem NSA z dnia 25 czerwca 2003 r., sygn. akt. II SA 3064/02.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z obowiązującym wówczas art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, będą one związane oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ona uchylona w prawem określonym trybie i o ile nie ulegną zmianie przepisy stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Podobna regulacja jest zawarta w obecnie obowiązującym art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Niezależnie od powyższych uwag stwierdzić należy, że odmiennej regulacji w omawianej sprawie nie zawiera art. 230 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. nr 74, poz. 676). Wprawdzie zgodnie z tym przepisem stosunek służbowy ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca liczonym od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego, lecz przez pismo to należy rozumieć decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego. O takiej decyzji można też mówić w przypadku pisemnej informacji o wypowiedzeniu stosunku służbowego o jakiej mowa w art. 230 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy o ABW i AW.
Sąd uznał, że zakres czasowy żądania powoda wyznacza data wniosku z dnia 14 lipca 2003r., stąd jako bieżące uposażenie należy rozumieć przypadające od 15 lipca 2003r.
Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 3 § 2 pkt 8 i 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.