Uzasadnienie
Marian Z., jako pracownik mianowany, pełnił funkcję Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, a także funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Urzędzie Wojewódzkim w K. W związku z reformą administracji publicznej państwa Dyrektor Generalny Urzędu Wojewódzkiego w K., pismem z dnia 13 listopada 1998 r. (...), poinformował Mariana Z., że z dniem 1 stycznia 1999 r. staje się pracownikiem Starostwa Powiatu B. z siedzibą w U.-D. Jako podstawę prawną w tym zakresie Dyrektor Generalny Urzędu Wojewódzkiego w K. powołał art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną /Dz.U. nr 133 poz. 872/. Pismo to zostało doręczone zainteresowanemu w dniu 17 listopada 1998 r. /data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru/.
Omawiane pismo Marian Z. potraktował, jako decyzję administracyjną i w dniu 23 listopada 1998 r. złożył od niej odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, powołując się na art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./. W odwołaniu Marian Z. zawarł wniosek o uchylenie kwestionowanej decyzji Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego w K. i o przydzielenie z dniem 1 stycznia 1999 r. do pracy w Urzędzie Wojewódzkim w Rz. W odwołaniu podniósł ponadto, że stosownie do art. 52 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, powinien zostać pracownikiem Urzędu Wojewódzkiego w Rz. Przydzielenie go zaś do pracy w Starostwie Powiatu B., a więc do miejsca pracy oddalonego o około 80 km, podczas gdy mieszka on wraz z 5 - osobową rodziną w Krośnie, jest nie tylko naruszeniem wspomnianego przepisu, ale także sytuacji rodzinnej zainteresowanego.
W związku z powyższym odwołaniem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wystąpił pismem z dnia 21 stycznia 1999 r. (...) do Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego w Rz., przedstawiając prośbę o rozważenie możliwości zatrudnienia Mariana Z. w tym Urzędzie oraz wskazując, iż skierowanie zainteresowanego do pracy w Starostwie Powiatu B. naruszało powołany art. 52 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną.
W tej sytuacji, skoro sprawa Mariana Z. nie została rozstrzygnięta w sposób władczy w formie aktu administracyjnego, zainteresowany wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi podkreślając, iż w ocenie tego organu pismo Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 13 listopada 1998 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem od pisma tego nie przysługuje odwołanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wyjaśnienia wymaga przede wszystkim charakter prawny aktu wydanego na podstawie art. 57 ust. 2 /w związku z art. 52 ust. 2/ ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną /Dz.U. nr 133 poz. 872/. Otóż w świetle powołanych przepisów pracownicy dotychczasowych urzędów wojewódzkich /z wyjątkami nie występującymi w rozpoznawanej sprawie/ wykonujący z upoważnienia wojewody jego zadania i kompetencje stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. pracownikami urzędu wojewódzkiego. Zgodnie natomiast z art. 57 ust. 2 powołanej ustawy na pracodawcy zatrudniającym dotychczas takiego pracownika ciążył obowiązek podania na piśmie /do dnia 15 listopada 1998 r./ nazwy i siedziby nowego pracodawcy. Z przedstawionego mianowania wynika zatem, że skutek w sferze zatrudnienia pracownika, o którym mowa w art. 52 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r., następuje z mocy samego prawa, zaś wspomniane dane przedstawione na piśmie obejmujące nazwę i siedzibę nowego pracodawcy /art. 57 ust. 2/ mają jedynie walor informacyjny, nie stanowią zatem - co do zasady - rozstrzygnięcia w sprawie zatrudnienia urzędnika.
Na tle przedstawionych regulacji prawnych powstaje jednak istotny problem - jak należy traktować owo poinformowanie przez dotychczasowego pracodawcę pracownika o nazwie i siedzibie nowego pracodawcy /art. 57 ust. 2/ w sytuacji, gdy informacja ta wskazuje zupełnie inny urząd niż wynika to z treści art. 52 ust. 2 powoływanych przepisów wprowadzających. A taka właśnie sytuacja nastąpiła w rozpoznawanej sprawie.
Rozstrzygając przedstawione zagadnienie prawne Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż pisemne wskazanie przez pracodawcę, o którym mowa w art. 57 ust. 2 powołanych Przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną, innego urzędu, niż wynika to z zasady określonej w art. 52 ust. 2 nie jest aktem posiadającym jedynie cechy informacyjne, bowiem stanowi w istocie o przeniesieniu pracownika likwidowanego urzędu na zupełnie inne stanowisko /do innego urzędu/ niż wynika to z treści obowiązujących w tym zakresie przepisów prawnych. Taki akt nosi więc cechy indywidualnego rozstrzygnięcia w sprawie z zakresu administracji publicznej, kształtującego w sposób władczy sytuację prawną pracownika /urzędnika/ jako adresata takiego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 przepisów wprowadzających ustawy reformujące administrację publiczną skarżącemu przysługiwało podmiotowe prawo /wynikające wprost z ustawy/ do zatrudnienia w (...) Urzędzie Wojewódzkim z siedzibą w Rz. W wyniku jednak omawianego aktu Dyrektora Urzędu Wojewódzkiego w K. /z dnia 13 listopada 1998 r./ skarżącemu zamiast uprawnienia wynikającego z ustawy przyznano prawo do zatrudnienia w Starostwie Powiatu B. z siedzibą w U.-D. Jest zatem niewątpliwe, że kwestionowany przez skarżącego akt /pismo Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia 13 listopada 1998 r./ ukształtował w sposób samodzielny i zarazem odmienny od zasad przedstawionych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego w tym zakresie, jego sytuację prawną.
Podniesione okoliczności pozwalają zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na stwierdzenie, że skierowanie pracownika mianowanego, z powołaniem się na przepisy art. 52 ust. 2 i art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną /Dz.U. nr 133 poz. 872 ze zm./ do innego urzędu niż wskazany w art. 52 ust. 2 tej ustawy, jest w istocie decyzją administracyjną o przeniesieniu urzędnika państwowego mianowanego przewidzianą w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./.
Naczelny Sąd Administracyjny jest więc - co do zasady - właściwy do rozpoznania zarówno skargi na taką decyzję, jak i skargi na bezczynność organu administracji publicznej w tym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie Dyrektor Generalny Urzędu Wojewódzkiego w K. działał - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - w sferze administracji publicznej, a jego, kwestionowane przez skarżącego, pismo z dnia 13 listopada 1998 r. jest, jak wspomniano, decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa. W tej sytuacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powinien rozpoznać sprawę jako organ odwoławczy wydając w tym zakresie stosowną decyzję administracyjną.
Skoro jednak wskazany organ nie wydał tej decyzji w terminie przewidzianym w kodeksie postępowania administracyjnego, skarga Mariana Z. /na bezczynność/ jest zasadna. Nie można bowiem uznać za decyzję administracyjną, kończącą postępowanie odwoławcze, wspomnianego pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, ponieważ pismo to zawiera jedynie prośbę o rozważenie możliwości zatrudnienia skarżącego - nie stanowi zatem władczego rozstrzygnięcia sprawy.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.