Uzasadnienie
W skardze na bezczynność Szefa Służby Cywilnej skarżący Andrzej S. zarzucił, iż Szef Służby Cywilnej nie zarządził trzeciej edycji konkursu na stanowisko dyrektora Biura Dyrektora Generalnego w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. W piśmie zaś z dnia 5 września 2002 r. Szef Służby Cywilnej podał pokrętne i świadomie nieprawdziwe informacje w zakresie przyczyn bezczynności i stosowania prawa. W konsekwencji domagał się zobowiązania Szefa Służby Cywilnej do przeprowadzenia w ciągu jednego miesiąca trzeciej edycji tego konkursu.
Szef Służby Cywilnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. W związku z powyższym rozważenia wymaga kwestia, czy ogłoszenie konkursu należy do kategorii spraw wymienionych w tym ostatnim przepisie.
Ogłoszenie konkursu nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy w związku z art. 104 par. 1 i 2 Kpa, gdyż jest adresowane do bliżej nieokreślonych adresatów, a zatem nie jest skierowane do oznaczonego indywidualnie adresata i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej. Nie jest też postanowieniem o jakim mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2 i 3 omawianej ustawy o NSA.
Z kolei jeżeli chodzi o art. 16 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, to dopuszcza on skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na inne niż decyzje i postanowienia, określone w pkt 1-3 tego przepisu, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa.
Z przepisów prawa - z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej /Dz.U. nr 49 poz. 483 ze zm./ wynika, że konkursy na wolne stanowiska, o których mowa w art. 41 ust. 1, ogłasza się poprzez umieszczenie ogłoszenia w Biuletynie Służby Cywilnej zgodnie z wymogami określonymi w art. 22 ust.
- 2. W tym ostatnim przepisie określono zaś wymogi jakim powinno odpowiadać takie ogłoszenie.
Do konkursu przystąpić może osoba spełniająca wymagania określone w ogłoszeniu /art. 44 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej/, a Szef Służby Cywilnej informuje dyrektorów generalnych urzędów o ogłaszanych konkursach. Dyrektorzy generalni urzędów upowszechniają informacje o konkursach w kierowanych przez siebie urzędach.
Z powyższych regulacji wynika, że ogłoszenie konkursu nie jest adresowane do indywidualnego adresata. Brak zaś takiego ogłoszenia nie rodzi żadnych uprawnień, gdyż takie uprawnienia powstają dopiero z chwilą ogłoszenia konkursu. Do konkursu może bowiem przystąpić osoba spełniająca wymagania określone w ogłoszeniu /art. 44 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej/. Nie bez znaczenia jest również, iż w ustawie o służbie cywilnej nie określono terminu w jakim powinno nastąpić ogłoszenie konkursu.
Z powyższych przyczyn Sąd uznał, iż brak ogłoszenia konkursu nie dotyczy odmowy uznania lub stwierdzenia przez właściwy organ administracji publicznej uprawnień wynikających bezpośrednio z przepisów prawnych i dlatego orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 27 ust. 2, powołanej na wstępie niniejszych rozważań, ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA.