Uzasadnienie
Powołany przez Szefa Służby Cywilnej zespół konkursowy do przeprowadzenia konkursu na stanowisko Dyrektora Biura [...] w Głównym Inspektoracie [...], po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, wskazał mocą podjętej uchwały kandydata na to stanowisko.
Szef Służby Cywilnej poinformował wszystkie przystępujące i biorące udział w konkursie osoby, w tym także A. S., o jego wynikach.
A. S. wyrażając swoją dezaprobatę dla rozstrzygnięcia konkursowego, wniósł do Szefa Służby Cywilnej odwołanie od jego wyniku.
Po rozpoznaniu odwołania Szef Służby Cywilnej w dniu [...] października 2003r. przedstawił swoje stanowisko i podał, że po zbadaniu dokumentacji konkursowej, w części odnoszącej się do sytuacji prawnej skarżącego w tym konkursie, nie stwierdził naruszenia zasad w jego przeprowadzeniu wskazując na brak podstaw do zastosowania art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.). W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że skarżący będąc prawidłowo poinformowanym o terminach pierwszego i drugiego etapu konkursu, w przeddzień pierwszego etapu poinformował Przewodniczącą zespołu konkursowego, że przybędzie na konkurs z godzinnym opóźnieniem, jednocześnie prosząc o umożliwienie mu przystąpienia do konkursu w szczególnym trybie. SSC wskazał, iż prośba nie mogła zostać uwzględniona, albowiem przepisy prawa nie przewidują indywidualnego trybu konkursowego.
Ponadto wszyscy kandydaci muszą mieć zapewnione równe traktowanie podczas całej procedury konkursowej. Z tych względów, nie znajdując podstaw do zmiany przedmiotowej uchwały, Szef Służby Cywilnej nie uwzględnił odwołania skarżącego, jednocześnie pouczając go o możliwości wniesienia odwołania - powództwa do sądu pracy – Sądu Rejonowego dla [...], [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2003r. A. S. zarzucając bezczynność Szefowi Służby Cywilnej polegającą na nie wydaniu decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu konkursu, wniósł o stwierdzenie nieważności tegoż postępowania i o powtórzenie czynności konkursowych. Ponadto wniósł "o wstrzymanie nielegalnego działania strony przeciwnej mającego na celu nielegalne obsadzanie stanowisk przez inne osoby".
W odpowiedzi na skargę z dnia 30 grudnia 2003r. Szef Służby Cywilnej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarga na bezczynność może być wniesiona tylko w tych przypadkach, kiedy przepis prawa przewiduje działanie organu, a organ pozostaje w zwłoce. SSC podkreślił, że w niniejszej sprawie podjęte działania nie dają podstaw do formułowania zarzutu bezczynności. Ponadto podniósł, że podejmowane przez niego czynności nie mieszczą się w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o NSA, co z uwagi na art. 17 tej ustawy mogłoby w niniejszej sprawie prowadzić do uznania skargi za niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
A. S. zarzucił Szefowi Służby Cywilnej bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora Biura [...] w Głównym Inspektoracie [...].
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Jednak korzystanie z tego środka jest niedopuszczalne wtedy, gdy przed wniesieniem skargi na bezczynność strona otrzymała już orzeczenie organu.
Nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięcie wydane w dniu [...] października 2003r. przez Szefa Służby Cywilnej na skutek złożonego odwołania od wyniku konkursu jest decyzją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2001.02.14 lutego 2001r., sygn. akt. II SA 2908/00, Pr. Pracy 2001/4/42).
Skoro więc przed złożeniem skargi organ wydał decyzję i decyzja ta została A. S. doręczona z dniem 30 października 2003r., to skargę wniesioną w dniu 7 listopada 2003r. należało uznać za niedopuszczalną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1987r., sygn. akt IV SAB 14/86, ONSA 1/87 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 1999r. w sprawie II SAB 190/99, niepublikowane).
W takim stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.