Uzasadnienie
Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 10 grudnia 2003 r. Pan P. S. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Sądu Okręgowego w [...]. Wskazał, że wystąpił z wnioskiem do Sądu Okręgowego w [...] o udzielenie mu informacji publicznej, dotyczącej sprawy opisanej w dzienniku "Rzeczpospolita" w notatce pt. "Taksa pod obstrzałem" w postaci tekstu orzeczenia Sądu oraz informacji dotyczącej skierowania sprawy do sądu drugiej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż z wnioskiem takim wystąpił w dniu 19 lutego 2003 r. i do chwili obecnej nie uzyskał w tym zakresie żadnej odpowiedzi, mimo iż 10 października 2003 r. skierował do Sądu Apelacyjnego zażalenie w trybie art. 37 kpa.
Wiceprezes Sądu Okręgowego w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego oraz regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych regulują dostęp do informacji o cywilnym postępowaniu sądowym w sposób wyczerpujący i niepozwalający na zastosowanie przepisów o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Sąd uznał skargę za zasadną. W sprawie jest bezsporne, iż sądy są organami władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 Konstytucji RP wśród władz publicznych wyróżnia się władzę ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Władza ta jest sprawowana przez podmioty wymienione w ust. 2 tego artykułu tj. Sejm, Senat, Prezydenta RP i Radę Ministrów oraz sądy i trybunały. Tak więc sądy należą do kategorii podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Treść wyroku sądowego, która była przedmiotem wniosku skarżącego nie tylko stanowi zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy informację o sprawach publicznych, ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, będąc rodzajem informacji dotyczącej treści i postaci dokumentów urzędowych podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych ustawą.
Pytanie zaś skarżącego o wniesiony od wyroku sądowego środek zaskarżenia mieści się, bez wątpienia, w pojęciu stanu załatwiania spraw, o którym mowa jest w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit e. Wymaga również podkreślenia, iż wbrew zarzutom organu o braku możliwości stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie znajdują zastosowania w sprawie odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, o jakich mowa w art. 525 kodeksu postępowania cywilnego. Ten odrębny tryb dostępu dotyczy bowiem prawa przeglądania akt sprawy przez uczestników postępowania oraz stwarza w istocie dla innych zainteresowanych taką możliwość. Podkreślić ponadto należy, iż zgodnie z art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. A więc prawo do informacji jest zasadą, i wszelkie wyjątki od tej zasady winny być ściśle interpretowane.
Skarżący zaś nie domagał się akt sprawy a jedynie wnioskował o udzielenie mu informacji publicznej w postaci dokumentu urzędowego, dotyczącego treści wyroku sądowego oraz informacji o wniesionym od niego środku zaskarżenia.
Z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i 15 ust. 2 ustawy. W przeciwnym razie organ winien wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji. Zdaniem Sądu również odmowa informacji ze względu na fakt, iż nie stanowi ona informacji publicznej winna nastąpić w drodze decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach, że odmowa dokonania czynności matrialno-technicznej powinna zawsze następować w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 25 lutego 1983 r. II SA 2083/82, ONSA 1983 nr 1, poz. 14 czy wyrok NSA z 14 czerwca 1981 r. SAB Wr 6/83, za: Materiały do nauki prawa administracyjnego pod red. M Kuleszy, Warszawa 1985 s. 245-249).
W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek w dniu 19 lutego 2003 r. i do dnia orzekania nie udzielono mu informacji, ani nie wydano decyzji o odmowie jej udzielenia - organ pozostawał więc w zwłoce.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 149 w związku z art. 132 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i art. 6 ust. 1 pkt. 3 lit. e ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak w sentencji..
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.