Uzasadnienie
W dniu 23 grudnia 2002r. Z. L. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w zakresie rozpatrzenia jego wniosku z dnia 7 listopada 2002r. o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2002r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu rozpoznania sprawy do dnia 31 października 2002r. Skarżący zarzucił Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej niedotrzymanie ustawowych terminów załatwienia sprawy przewidzianych w art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdzając, iż organ ten obowiązany był we wskazanych terminach wydać stosowne postanowienie określone przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępnie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy tzn. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z uwagi na powyższe, kwestią, która powinna zostać rozstrzygnięta w niniejszej sprawie, jest to, czy i jakie środki prawne przysługują od postanowienia organu administracyjnego wydanego na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W myśl bowiem art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Skoro od postanowienia wydanego na podstawie art. 36 § 1 Kpa nie przysługuje zażalenie, to w sprawach skarg na tego rodzaju postanowienia wyłączona jest kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne. W konsekwencji również skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności takiego postanowienia jest niedopuszczalna.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.